Bazı kitaplar vardır, kapağını kapattığınızda bile içinden çıkamazsınız; Gurur ve Önyargı benim için öyle bir kitaptı. Okurken bir yandan dönemin ruhunu, bir yandan insan doğasının zamansız yönlerini hissettim.
Doğrusu, kitabın başlarında karakterlerin çokluğu beni epey zorladı. Her sayfada yeni bir “Mr.”, yeni bir “Mrs.” beliriyor, kim kimdi diye geri dönüp bakarken buluyordum kendimi. Bir ara hepsine kendi kafamdan isimler versem mi diye bile düşündüm. Fakat sayfalar ilerledikçe bu karışıklığın yerini, yavaş yavaş karakterlerin iç dünyasına duyulan bir merak aldı.
Austen’ın kalemi, zarif ama keskin. Özellikle Elizabeth ve Darcy arasındaki çatışma… Gururun önyargıyla, sevginin akılla savaştığı o ince çizgi o kadar güzel anlatılmış ki, insan okurken hem gülümseyip hem de içten içe sarsılıyor. Mrs. Bennet’in abartılı telaşları, Mr. Bennet’in alaycı sakinliği, o dönemin kadınlarına biçilen rollerin arasında sıkışmış bir zarafet hissi… Her biri çok tanıdık, çok insanca.
Jane Austen’ın hayatını okuyunca bu satırların ardındaki duyguyu daha iyi anlıyorsunuz. Sevdiğine kavuşamamış, duygularını kaleminin ardına gizlemiş bir kadın… Belki de bu yüzden, kitaplarında hep bir umut var. Sanki “ben yaşayamadım ama karakterlerim yaşasın” der gibi.
Her ne kadar klasikler bazen ağır gelir dense de, bu kitap öyle değil. Aksine, yumuşak bir melodi gibi. Kimi zaman tebessüm ettiren, kimi zaman kalbinizin bir köşesine dokunan bir zarafet taşıyor. Belki de bu yüzden yıllar geçse de okunmaya, konuşulmaya devam ediyor.
Kitapla ve muhabbetle kalınız...
··
364 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.