Herkesin ben kimim sorusunu bi kerede olsa sorması gerekiyor
Bu kitap bende, düşüncenin aslında çok sessiz bir devrim olduğunu hissettirdi. Sofi’ye gelen o mektuplar sanki benim kapı aralığımdan da içeri kaydı. “Kimsin?” sorusu, ilk bakışta çocukça bir merak gibi duruyor ama zihinde derin bir çentiği var; insanı kendi içine çeviren, kaçamayacağın bir çentiği.
Okurken şunu fark ettim: Felsefe burada büyük kavramlar değil, gündelik hayata sinmiş küçük çatlaklar. Bir anda sıradan bir anın altına gömülü anlamı görüyorsun. Sokağın sesi bile daha dikkat çekici oluyor; çünkü kitap, dünyaya bakışını biraz eğip büküyor.
Hikâyenin ilerleyişi, gerçeğin aslında çok ince bir perde olduğunu duyuruyor. O perde azıcık aralanınca hem büyü hem tedirginlik geliyor. En çok da bu hissi sevdim: Kitap seni bilgilendirmiyor, seni biraz “yoruyor” ama iyi bir yorgunluk. Sanki uzun süre kapalı kalmış bir pencereyi açınca içeri dolan o hafif serinlik gibi.
Bittiğinde elimde büyük cevaplar yoktu; ama zihnimde küçük bir kıvılcım kaldı. Belki de kitabın bütün derdi buydu: Dünyayı değiştirmek değil, bakışın açısını milim oynamak. O milim bile insanı yeniliyor.
·
241 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.