Bu kitap, sadece şiir değil, Anadolu’nun taşına, toprağına, insanına, havasına dokunan bir dilin yankısı gibi. Uyar burada şehir şehir gezmiyor aslında; insanın içindeki yurt duygusunu, toprağın belleğini, halkın sesini anlatıyor. Şiirlerde yoksulluk da var, sevda da var, umut da var. Her dizede biraz toz kokusu, biraz tütün, biraz da yağmur var. En çok hoşuma giden şey ise bu kitapta bir süs, bir kasıntı olmaması. Şiirlerin dili temiz, doğrudan, fazla parlatılmamış ama bu sadelikte bir samimiyet var. Sanki şair, çok uzaklara gitmeden, doğduğu yerin sesini bulmuş gibi. Türkiyem, Turgut Uyar’ın daha olgun dönemlerinden önceki bir kitabı olsa da, içinde güçlü bir arayış var; hem şiirin dilini hem insanın kendini bulma arayışı. Bazı dizelerde o arayışın hamlığı hissediliyor, ama tam da bu yüzden etkileyici: yapay değil, içten. Kitabı bitirdiğimde, Anadolu’nun yalnızlığıyla, insanın iç sesiyle, toprağın sıcaklığıyla baş başa kalmış gibi hissettim. Belki çok süslü bir kitap değil ama bir o kadar gerçek; içinde toprak gibi bir koku, su gibi bir akış var.
·
1 +1'leme
·28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.