Bir sabah, doğada yıllardır hareketsiz duran taşların yer değiştirdiğini fark ettiler.
Kimisi dere yatağı boyunca sürüklenmiş, kimisi evlerin bahçelerine kadar gelmişti.
Sanki toprağın derinlerinden bir çağrı almış gibiydiler; sessiz ama inatçı bir hareket hâlindeydiler.
Köy halkı, önce bunun bir şaka olduğunu sandı.
Sonra korku başladı.
Bazıları vadilere sığındı, bazıları rakımı yüksek tepelere taşındı.
Kimisi doğanın intikamı dedi, kimisi Tanrı’nın bir uyarısı.
Ama en çok da sessiz bir kabulleniş yayıldı içlerine —
biraz korkuyla, biraz karamsarlıkla, biraz da her şeyin bir gün eski haline döneceği umuduyla.
Zaman geçtikçe taşlar, köyün hikâyesine karıştı.
Eskiden anlatılan efsanelerin, çocuklara masal gibi aktarılan olayların parçası oldular.
Artık kimse nedenini sorgulamıyor, sadece anlatıyordu.
Taşlar, insanın doğa karşısındaki acizliğini, değişimin kaçınılmazlığını sessizce hatırlatan varlıklara dönüşmüştü.
Yıllar içinde gazeteciler, araştırmacılar, meraklı ziyaretçiler köye geldi.
Fotoğraflar çekildi, notlar tutuldu, teoriler üretildi.
Ama köy halkı çoktan alışmıştı bu tuhaflığa —
onlar için taşların hareketi, yağmurun yağması kadar doğal bir şeydi artık.
Okur ise tüm bu hikâyeyi okurken binlerce sorunun arasında kalır:
Bu taşlar gerçekten mi hareket etti, yoksa insanın inançla yoğrulmuş korkusunun bir yansıması mıydı?
Ve belki de cevabı en sade cümlede bulur:
“Belki de konuyla ilgilenen okurlar araştırma yapabilirler.”
·
305 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.