Şiirler öyle basit görünen ama derin çağrışımlarla dolu ki, bazen bir kelime bile uzun uzun düşündürüyor insanı. Uyar’ın dili kendine özgü; ne tamamen sade, ne de ulaşılmaz derecede karmaşık. Sanki gündelik hayatın sıradanlığıyla şiirsel bir başkaldırıyı bir arada yaşatıyor. Kitapta bekleyiş var, yalnızlık var, umudun en ince hali var. “Bir odada, azıcık!., günlükten ve grevden / Nüfus kâğıdı, terazi ve peynir beklemekten / Ellerimle koparıp aldığım, sahip olduğum ışık” dizeleri mesela, hem o dönemin ruhunu hem de bireyin iç sıkışmışlığını anlatıyor. Okurken bazen durup bir dizeye takılıyorum, anlamını çözmekten çok hissetmeye çalışıyorum çünkü Uyar’ın şiirinde anlam tek bir yerde durmuyor; dağılıyor, çoğalıyor, senin ruh haline göre yeniden şekilleniyor. Bu kitap öyle hızlıca okunacak bir şiir kitabı değil; her şiirin içinde biraz kalmak gerekiyor. Kimi şiirleri hemen içime işledi, kimileriyle aramda mesafe kaldı ama hepsinde o tanıdık, “bizden” bir ses var. Her Pazartesi, bence sıradan bir günü bile anlamlı kılabilen, sessiz ama güçlü bir kitap. Şiirle düşünen, duygusunu kelimelere sığdıramayan herkesin kendinden bir parça bulacağı türden. Uyar’ın kelimeleri bazen bir sitem, bazen bir teslimiyet ama her zaman insana dokunan bir içtenlik taşıyor. Okuduktan sonra kitabı kapatınca bile o dizeler dönüp dolaşıyor zihnimde; her pazartesi değil, her gün biraz Turgut Uyar gibi hissediyorum.
·
1 +1'leme
·40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.