Osman Ayfer Tunç’un “Kapak Kızı” ve “Yeşil Peri Gecesi”nden sonra gelen Osman, üçlemenin en sarsıcı, en çıplak yüzleşmesi gibi. Bu kitapta büyük kötülükler değil, küçük ihmal ve ilgisizliklerin bir insanın içini nasıl çürütebileceğini okuyoruz. Osman sıradan bir adam, ama bu sıradanlığın içinde yavaş yavaş kendini nasıl kaybettiğini görüyoruz.
Ayfer Tunç, insana hiç acımıyor burada. Özellikle de toplumun sessiz çoğunluğuna… Herkesin içinde biraz Osman var, ve bu farkındalık rahatsız edici olduğu kadar öğretici. Okudukça kendimle yüzleştim, bazı yerlerde durup nefes almak istedim. Beni hem derinden etkiledi hem de içimde açıklayamadığım bir yalnızlık korkusu bıraktı.
Yazarın dili çok sade ama dili çok güçlü, gözlem gücü acımasız, insanı tanıma biçimi ürkütücü derecede keskin.
Kapatırken şunu düşündüm: Kötülük bazen büyük eylemlerle değil, ilgisizlikle başlıyor. Ve belki de en tehlikeli insanlar, hiçbir zaman farkında olmayanlar.
·
176 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.