Bahçıvan ve Ölüm kitabı neredeyse baştan sona buraya alıntıladığımı biliyorum. Georgi Gospodinov bu derin yas sürecini öyle işlemiş ki sanki bütün yaşadığı tarifsiz duygular benim yüreğimden kopup gelmiş gibi hissettirdi. Bazı satır ve sayfalarda ince bir gülümseme bıraktım bazılarında ise hıçkıra hıçkıra ağladım. Ölüm; kaçamadığımız o mutlak son zamanı ve nasıl olacağı belli değil. Üzerine ne kadar cümle kursam yetersiz.