Açıkçası sonbaharda okuduğum için çok mutluyum çünkü tam bir sonbahar kitabıydı. Genelde inceleme yazmayı pek sevmem ama bana çok farklı duygular hissettirdi ve bu yüzden hakkında birkaç cümle yazmak istedim.
Dazai diyince zaten mutlu ve huzurlu bir kitap okumayı bekleyemeyiz ama bu kitabı okurken hissettiklerim klasik depresifliğin, melankolikliğin çok dışındaydı. Bir yandan hüzünlü havaya eşlik eden küçük umut kırıntılarının sayfalar geçtikçe nasıl kitapta yok olduğunu gözlemlerken bir yandan da kendimi etik bazı tartışmaların içinde buldum. Kitabın bana en çok hissettirdiği duygu çaresizlik ve tuhaf gelebilir ama pişmanlıktı. Kendim de böyle bir dönemde olduğumdan mıdır bilmiyorum, özellikle (burası spoiler) noaji'nin intihar mektubunu okurken çok ama çok duygulandım. Her ne kadar pek sevmesem de noaji kitapta benim için en güzel anlatılan karakterdi bu mektup sayesinde.
Kesinlikle tavsiye ediyorum.
·
180 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.