Okurken insanın içine işleyen bir yolculuktu bu…1000Kitap
Bir ailenin toprağından kopuşunu, umudun nasıl bir valiz gibi taşındığını hissettim her satırda. Kuraklıkla birlikte sadece toprak değil, insanların içindeki güven de kuruyordu sanki. Steinbeck, Joad ailesinin hikâyesini anlatırken aslında tüm insanlığın “ekmek, onur ve umut” arayışını gösteriyor. En çok da şunu düşündüm: Yoksulluk, sadece cebin boşluğu değil; bazen kimsenin seni duymadığı bir sessizliktir. Ama yine de Joad’lar yürümeye devam ediyor çünkü insan, bazen yalnızca yürüyerek ayakta kalabiliyor. Romanın dili sade ama vurucu. Her karakter sanki bir sembol: Anne Joad direnciyle, Tom Joad öfkesiyle, Casy ise vicdanıyla insanlığın aynası gibi. Kitap bittiğinde içimde bir ağırlık değil, garip bir farkındalık kaldı: Toprak susuz kalabilir ama insanın içinde yeşeren dayanışma kolay kolay ölmez.
·
138 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.