Gerçekten bayıldım.
Son kitabı bu kadar uzun sürede bitirmem kesinlikle kitabın suçu değildi. Geçirdiğim ciddi bir enfeksiyon ve ilaçlara karşı yaşadığım alerjik reaksiyon yüzünden günlerce ateş içinde kaldım; bu yüzden bu güzel kitaptan istemeden de olsa uzaklaşmak zorunda kaldım. Ama hikayeye geri dönmek, sanki eve dönmek gibiydi.
Bu seriye ilk başladığımda bu kadar seveceğimi asla tahmin etmemiştim. Uzun zamandır elimden bırakmak istemediğim bir kitap olmamıştı. Shusterman’ın anlatım dili gerçekten büyülü; karakterlere ve olaylara sizi öyle güzel çekiyor ki hem düşündürüyor hem de meraktan öldürüyor.
Citra ve Rowan… size hayranım.
Birbirinize duyduğunuz sevgi o kadar eşsiz ve güzel işlenmişti ki iliklerime kadar hissettim. Özellikle de Rowan… Sen muhteşem bir aşıksın. (Ne demek istediğimi son sayfaları okuyan herkes anlayacaktır.)
Faraday’in amacını yitirmiş gibi hissetmesi, Greyson’ın o yorucu ama unutulmaz yolculuğu (üzümlü kekim, neler çektin…), yeni karakterlerin hikayeye dahil oluşu ve bize sunuluş biçimleri… Her şey çok iyiydi.
Serinin son kitabında heyecan benim için bir an bile düşmedi. “Sadece bir bölüm okuyacağım,” deyip saatlerce kalkamadığım zamanlar oldu.
Küçücük bir eleştirim var yalnız: Goddard bize hep en kötü karakter olarak tanıtıldı, fakat onun karanlık yanlarını daha derin görmeyi isterdim. Gücünü sonuna kadar hissetmek daha etkileyici olabilirdi. Yine de bu durum kitaba olan hayranlığımı hiç azaltmadı. Son sayfalarda gözlerimin dolması, aslında hikayeye ve karakterlere ne kadar bağlandığımın en büyük kanıtı olabilir.
Kısacası: Bayıldım.
Hala etkisindeyim ve uzun süre de çıkamayacağım gibi görünüyor.
·
140 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.