Her kitaba inceleme yazmam ama bu kitap bende çok yoğun duygular oluşturdu ve yazmalıyım birşeyler diye düşündüm. İki yalnız kadın okudum ve yalnızlık insana neler hissettiriyorsa o kadar iyi geçiyor okuyucuya bu his kitabı okurken. Hiç bir zaman yalnız olmadım ama bazen kalabalıklar içinde de yalnız hissedebiliyor insan. Anlaşılmadığı yerde de yalnızdır.
Meltem annesi tarafından küçükken terkedilmiş, babası başka bir kadınla evlenmiş ve babannesi ve dedesiyle büyümüş .Daha sonra onları da kaybetmiş ve yalnız başına hayatı göğüslemek zorunda kalmış. Hayatı boyunca babasının ve arkadaşlarının aile ortamlarına özenerek büyümüş. Evlenmiş ama eşi de onu anlamamış hiçbir zaman. Çocuk istemediği için terkedilmiş.
Selime Teyze mutlu bir evlilik yaşamış ancak eşini genç yaşta kaybedince yalnızlığa mahkum olmuş. Çocuklarının her biri farklı şehirlerde ayrı hayatlar kurmuş ama hiçbiri Selime Teyze'yi sığdıramamış hayatlarına , evlerine . Görmemişler onu. Yalnızlığını, kimsesizligini görmemişler. O da kendince bir yol bulmuş ve kimsenin bilmediği bir köye gitmis. Ardında izler de bırakmış hani bulurlar belki diye.
Ben çok beğendim. Şermin Yaşar hep yazsa da hep okusak diye düşündüm:))
Keyifli okumalar...
·
1.478 Gösterim
1 Yorum
Anlaşılmadığı yerde insanın yalnız kalması” fikri incelemenin en vurucu tarafı olmuş bence. Özellikle Selime Teyze’nin kimsenin bilmediği bir köye gitmesi çok ağır bir yalnızlık hissi bıraktı bende. Bazı insanlar kalabalıklar içinde unutuluyor, kitap bunu oldukça sade ama etkili bir şekilde anlatmış gibi görünüyor. Sanırım bu yüzden insan okurken karakterlerden birine mutlaka kendinden bir parça bırakıyor. Emeğinize sağlık, iyi okumalar 🙏🙏
"Kalabalıklar içinde de yalnızdır insan" sözünü en derinden hissettiren bu kitaptı bana. Selime Teyze de tam bir başkaldırı sergiliyor. Kendi devrimini yapıyor bir nevi. İnceleme size de geçmiştir umarım. Teşekkürler yorumunuz için 🤩
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.