Kitabın içində bir neçə dəfə təkrarlanan “kasvetli” kəlməsi, əslində, bu romanın özüdür — onun havasını, nəfəsini və rəngini müəyyən edən tək söz. Suzan Defter təkcə bir hekayə deyil; o, kasvetin bədənə, ruha və yaddaşa çevrilmiş formasıdır.
Ayfer Tunç bu əsərdə oxucuya sadəcə hadisə deyil, insanın öz içindəki səssizliklə dialoqunu təqdim edir. Oxuma tərzi adi romanlardan fərqlidir: burada hadisələri deyil, insanların səssiz ağrısını və susaraq danışma tərzini izləyirsən. Eyni günləri iki fərqli baxışla — bir kişi və bir qadının gündəliyindən oxumaq, oxucunu həm çaşdırır, həm də düşündürür. Çünki eyni hadisəni hər kəs öz duyğularının rəngi ilə danışır.
Biri — Ekmel Bey, həyatdan əlini çəkmiş, köhnə vərdişləri və itkiləri ilə tənha yaşayan bir kişi. O, gündəliyini yazarkən elə bilir ki, bu yazı bitəndə özü də bitəcək. Yazmaq onun üçün ölümə hazırlığın ən sakit formasıdır.
Digəri — Derya, içində illərlə böyüyən qısqanclığın və çatışmazlığın izlərini daşıyan bir qadın. O, böyük qardaşının sevgilisinə duyduğu qarışıq hisslərlə yaşayıb; onları bir yerdə saxlayan, eyni zamanda ayrı tutan bir güc kimi. Onun gündəliyi sanki sevgiylə nifrət arasında qalmış bir ruhun etirafıdır.
Bu kitabı oxumaq, bir başqasının günlüyünə baxmaqdan çox, öz ruhunun köhnə səhifələrini çevirmək kimidir. Hər sətrin sonunda səssizcə bir “niyə belə oldu?” sualı dayanır.
Tunç oxucunu insanın ən qorxduğu yerə — xatirələrin içinə aparır. Çünki bəzən xatirələr insanın ən dərin bataqlığına çevrilir.
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.