Ben ne Ömer’i ne de Macide’yi suçlayabilirim; ikisi de yalnızdı ve birbirlerine tutundu. Ömer sorumluluğun ağırlığıyla sevdi, Macide ise yalnız kalmaktan korkup Ömer’e sığındı. “Birbirimize iyi geliriz belki” dediler ama tam tersi oldu; yine de onlar için bir ders oldu. Bedri ise mutlu olmayı hak ediyordu. Kim bilir belki de Macide ile gerçekten huzur bulmuştur:)
> “Herkes Bedri olmak ister… ama çoğu Ömer gibi davranır.”
İçimizdeki Şeytan