Uzun zamandır, bir kitap beni bu kadar etkilememişti…
Ölüm, ağır ağır çöktüğünde mi insan yüreği alışır ona; yoksa ansızın geldiğinde mi teslimiyet kendiliğinden doğar? Hangisi olursa olsun, acı her hâlde ağırdır. Hele ki toprağa verilen, insanın en çok sevdiğiyse.
Georgi Gospodinov ölümü öylesine doğal, öylesine olduğu gibi anlatmış ki; ölüm üzerine bizim hissettiğimiz o olağanüstülüğü hissettirmeden, sessiz bir kabullenişle… Bir trajediye çevirmeden, bütün sıradanlığıyla…
Bu haliyle kitap beni inanılmaz etkiledi. Ve özellikle ilk yarısında gözyaşlarıyla bölündü okumalarım… Böyle sade bir anlatımla bu kadar etkileyici olması, kitabı okurken ara ara bende, hasta yatağı başında bekleyenlerden biriymişim hissini uyandırdı…
Ve beni etkileyen bir diğer nokta da ölüme ağır ağır giden kişinin çevresindekileri de, kendisinin ölümüne ve yokluğuna hazırlamasıydı yavaş yavaş…
Hastalık sürecinde, bir noktadan sonra her şeyin geçici olduğunu farkediyor insan ve her şey daha kıymetli hale geliyor. Birlikte yenilen bir yemek, bir telefon konuşması, seyahat öncesi dilenen iyi yolculuklar, söylemleri…
Ve ölüm sonrası ilkleri; onun ölümünden sonra ilk kez yapılan iş seyahati, ilk doğum günü, bahçedeki ağaçların onun ölümünden sonra ilk kez çiçek açması…ve bunlar yaşanırkenki ilk acemilikler…
Geriye sadece anılar kalıyor ve hüzünle hatırlanmıyor anılar. Hep bir boşluk, özlem oluyor ama gülümsenerek hatırlanıyor ama hüzünle değil…
Bahçıvan ve Ölüm
Georgi Gospodinov
Georgi Gospodinov ölümü öylesine doğal, öylesine olduğu gibi anlatmış ki; ölüm üzerine bizim hissettiğimiz o olağanüstülüğü hissettirmeden, sessiz bir kabullenişle… Bir trajediye çevirmeden, bütün sıradanlığıyla…
Bu haliyle kitap beni inanılmaz etkiledi. Ve özellikle ilk yarısında gözyaşlarıyla bölündü okumalarım… Böyle sade bir anlatımla bu kadar etkileyici olması, kitabı okurken ara ara bende, hasta yatağı başında bekleyenlerden biriymişim hissini uyandırdı…
Ve beni etkileyen bir diğer nokta da ölüme ağır ağır giden kişinin çevresindekileri de, kendisinin ölümüne ve yokluğuna hazırlamasıydı yavaş yavaş…
Hastalık sürecinde, bir noktadan sonra her şeyin geçici olduğunu farkediyor insan ve her şey daha kıymetli hale geliyor. Birlikte yenilen bir yemek, bir telefon konuşması, seyahat öncesi dilenen iyi yolculuklar, söylemleri…
Ve ölüm sonrası ilkleri; onun ölümünden sonra ilk kez yapılan iş seyahati, ilk doğum günü, bahçedeki ağaçların onun ölümünden sonra ilk kez çiçek açması…ve bunlar yaşanırkenki ilk acemilikler…
Geriye sadece anılar kalıyor ve hüzünle hatırlanmıyor anılar. Hep bir boşluk, özlem oluyor ama gülümsenerek hatırlanıyor ama hüzünle değil…
Bahçıvan ve Ölüm
Georgi Gospodinov··
1.032 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Babam ve Oğlum diye bir film vardı... Çok etkilenmiştim izlediğimde. Orada olmayan bir sahne vardı; ölen oğulun ölüm sahnesi, cenaze vb...hiç gösterilmedi ama o olmayan sahne filmin üzerine, içeriğe öyle çökmüştü ki hala hatırlarım. Bu kitabı okumadım...belki okumam da ama o tadı aldım yine de.
Yazar öyle anlatmış ki ölümü hani derler ya "ölesim geldi" işte o hesap...
Emeğinize sağlık hocam...
Babam ve Oğlum’dan ben de çok etkilenmiştim yıllar önce izlediğimde. Duygusal olarak beni o film gibi etkiledi diyebilirim Bahçıvan ve Ölüm de… Dediğiniz gibi, yazarın ölümü anlatımı insanın kalbine dokunuyor. Bir yandan ölümü bu kadar sıradan ele alıp bir yandan da okuyucuyu duygudan duyguya sürüklüyor.
Yorumunuz için çok teşekkür ederim 🙏🏻🙏🏻