İnsan bu kadar ruhsuz nasıl,mutsuz,kayıtsız nasıl olabilir!
Öyle bir karakter oluşturmuş ki yazar, ben hayatımda bu kadar ruhsuz, kayıtsız birine rastlamadım. Kimseyi ,hayatı takmayan, ölümün bile kendisini sarsmadığı bir karakter. Yazar güzel bir tasvir üslubu kullanmış . Yazdıkları hemen insanın gözünün önüne geliyor. Açıkçası şunu hep sordum kitap boyunca kendime. Bu kitap neyi anlatıyor? Kayıtsızlığı mi? Sevgisizligi mi? Bunlara evet dersem o zaman kitap çok anlamlı hale gelecek..yoksa kocaman bir hiç .. ve gerçekten böyle bir karaktere gerçekten gerek var mıydı diye soracağım.. Benim nefret ettiğim bir tipti.. helal olsun yazara. Hayatta ilk kez birinden iğrendim. Çünkü nefret çok hissedebildiğim bir duygu değildir. Şunu farkettim bir de .Tanrısızlık karakterimizin kafasına vurmuş. Ne de olsa et tırnaktan ayrılmaz..
Anne ile kayıtsız bağı olan baş karakterimiz, aynı kayıtsızlıgı hayatındaki diğer kadınlara özellikle Maria ya gösteriyor. Burası psikolojik bir vakadır. Sanırım yazar boşlukları bilerek okuyucu zihninde tamamlasın diye bırakmış. Günümüzde Şener Şen in "yaptım ama niye yaptım" repliği tarzında yazılan kitaplardan sonra iyice bir beyin jimnastiği oldu benim için...
Ama fazlaca boşluklar barındıran kitaba tam puan veremiyorum maalesef..
·
103 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.