Bir oyununda komedi de var hiciv de; sınıf çatışmaları, aristokrasi taşlaması, zarafet ve özgürlük arayışı da. Var da var yani. Bir klasik eder bu kadar çok şeyi nasıl böyle incelikle taşıyor, akıl almıyor doğrusu.
Ayrıca Georg Büchner’in tıp okuduğu bazı bölümlerde yoğun olarak hissediliyor. Mesela aristokrat ve diplomatları tek hücrelilere benzeterek onları mikroskop altında incelemekten bahsediyor ki bir yer de bayıldım:)) Ay o preparatları ben de bir görmek isterdim doğrusu:))
Son olarak da Woyzeck yarım kalmış; ama işin ilginç yanı metin bittiğinde öyle bir yarım kalmışlık hissedilmiyor. Bu da Büchner’in edebi gücü değil de ne… Çok ama çok sevdim.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.