Cringelikten geberdim. Her şey o kadar cringe ve saçmaydı ki şok olursunuz. Kafam o kadar allak bullak ki hepsini toparlamaya çalışacağım.
Altaj, kitabın ilk sayfasına serinin bütün kitaplarının troplarını yazmış. Birlikte konuşalım.
Yaş farkı – 11 kez (bütün kitaplarda var)
Aşırı sahiplenici/kıskanç erkek kahraman – 9 kez
Sadece kadın kahraman onu sakinleştirebilir – 3 kez (sadece 3 kitaba yazmış ama her kitapta var)
“Ona dokunursan ölürsün” – 3 kez (sadece 3 kitaba yazmış ama her kitapta var)
Adam herkesten nefret eder – 3 kez (sadece 3 kitaba yazmış ama her kitapta var)
Yazar resmen karakterlere gün sayıyor. 18 yaşına basar basmaz kızları, 35–40 yaşlarındaki sinir sorunları ve psikolojik problemleri olan amcalara yamıyor.
Ve bütün bu “amcalar”, manyak birer psikopat olduğu için kadının bir saniye yanından ayrılmasına bile kriz geçiriyor. (Bunu da “kıskanç erkek” diye yutturmaya çalışmışlar.)
Tabii ki bu sinir krizini sadece kadın kahraman giderebiliyor.
Erkek karakter herkese b.k gibi davranıyor, vuruyor, dövüyor, öldürüyor; ama ne hikmetse bütün bu problemler kadınla son buluyor.
Birbirleri için birini öldürmek/biriyle tehdit etmek… Her kitabın sonu, başı, ortası full bu şekilde. Ve bu romantik olarak lanse ediliyor.
Bu kitapta “üvey abi” tropu var. İĞRENÇ, tek kelimeyle iğrenç.
Massimo birini öldürerek hapse giriyor ve hapiste kaldığı sürece içeriden mafya örgütünü yönetiyor. Üvey kardeşi Zahara ise ona mektuplarla yardım ediyor.
Hapiste tabiri caizse kafayı tırlatmış, çoklu kişilik bozukluğuyla çıkan mafyamız, üvey kız kardeşiyle evleniyor. Ve son sayfalar... Sanırsın ergen bir kız yazmış gibi saçmalıkları romantize etmiş yazar. Puanım 0 bunlar romantize edilecek şeyler değil. Kitapları tutunca aynı kitaptan 10 tane daha yazmış. Vasatın altı.