Selim ve Leyla'nın hikayesi, sadece dramatik bir aşk öyküsü değil; bir direniş öyküsü. Onlar sadece birbirlerini değil, aynı zamanda baskıya, susturulmaya ve adaletsizliğe karşı direniyorlar. Ama bu direnişin geçmişte yaşanmış olması, okurken insanın yüreğini acıtıyor, utandırıyor. Çünkü hâlâ bir çoğumuz, düşüncelerimizi özgürce dile getiremediğimiz, kendimizi savunmadığımız bir ortamda yaşıyoruz.
Livaneli, bu romanda kendisinin ve ailesinin hayatından izler olduğunu ama bir özyaşam öyküsü olmadığını belirtirken "68 kuşağı "olarak anılan aydın insanları ve yaşamak zorunda kaldıkları acı olayları, bu insanların hayatlarının nasıl karartıldığını, nasıl işlerinin, ailelerinin ellerinden alındığını anlattığı Bekle Beni romanının son sayfasını okuyup kapağını kapattığımızda yıllar geçse de ülkede hiçbir şeyin değişmediğini anlıyoruz...
“Vatan haini değildik; bizi vatandan uzaklaşmak zorunda bırakanlardı hain."
”Cehalet, bilgiyi; karanlık, aydınlığı boğuyordu bu topraklarda.”
”Hiçbir suç yükleyemedikleri için kitap okumak diye bir suç icat ettiler. Cehaletin övgüsünü yapıyorlar.”
”Geçmişin net anılarını her gün içinde taşımak, geleceği fazla düşünmek ruhunu altüst ediyordu.”
”Kadınların hem doğa hem de insan toplulukları tarafından daha fazla acı çekmeye mahkum edilişini anlamıyordu. Büyük bir haksızlık vardı bu konuda, evrensel bir adaletsizlik…”
Ben Livaneli kalemini seven biri olarak “Bekle Beni” kitabını da beğendim
Bekle Beni 
Zülfü Livaneli
Bekle Beni Zülfü Livaneli
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.