Kitabin konusu ve isleyişi genel olarak sıradan bir kitaptı. Herhangi birçok eserde görebileceğimiz zengin erkek ve yoksul kız arasında gerçekleşen birtakım olaylar ve buna bağlı olarak gerek aile içerisinde gerek toplumda birçok çatışmanın ortaya çıkmasını konu alıyor kitap. Ahmet Mithat'ın Tanzimat Dönemi sebebiyle eserlerindeki babacanlık bu kitapta da bolca var. Ahmet Mithat'ın genel olarak kitaplarındaki ana karakterler her konuda bir ölçülü, dengeli olma çabasındadır. Hatta bu dengeli olma durumu bazı zamanlar o kadar fazla oluyor ki uç noktalara bile taşındığı çokça zaman oluyor. Hayliyle de bu da romanlara bir sıkılganlık veriyor.
Okurken çok beğenilecek bir kısmı yoktu fakat sonu benim açımdan bir tık şaşırtıcı ve garip bir şekilde tatmin edici oldu diyebilirim. Sonu hakkında mutlu veya mutsuz gibi kesin ifadeler kullanmak yanlış ve eksik olur. Kitap hakkında bence en beklenmedik olay; daha bir sayfa öncesinden sert mizaçlı olduğu söylenen Hikmet Bey'in sonraki birkaç sayfada annesinden işittiği sözler üzerine daha fazla dayanamayıp kendini bir kuyuya atarak intihara girişmesidir. Elbette ki bu girişimde yalnızca annesinin basit azarlamaları dışında başta yakın ailesi olmak üzere toplumun her kesiminin baskısı da pek etkili oldu. Bunun üzerine annesinin ki sadece damlayı taşıran son damla gibi düşünülebilir ama bence Şems Hikmet Bey'in yapısı ve babasını küçük yaşta kaybetmesi gereği annesine fazlaca bağlı olmasından dolayı en çok da annesinden işittiği sözler onu kırdığı için üzüldü. Ahmet Mithat'ın bu konuda kesin bir açıklaması yok fakat ben böyle olduğuna inanıyorum.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.