“Bu karanlik ve sıkıntılı manzara ne kadar guzeldi! Icime cektigim bu islak hava ne kadar tazeydi! Yasamak, tabiatin en kucuk kimildanislarini sezerek, hayatin sarsilmaz bir mantik ile akip gidisini seyrederek yasamak; herkesten daha cok, daha kuvvetli yasadigini, bir ana bir omur kadar cok hayat doldurdugunu bilerek yasamak… Ve bilhassa butun bunlari anlatacak bir insanin mevcut oldugunu dusunerek, onu bekleyerek yasamak…”
asik olunca her seyi romantize edis hissettik