“Kırmızı Pazartesi”ni elime aldığımda, daha ilk sayfalardan “kaçınılmaz bir son”un gölgesine girdiğimi hissettim. Herkesin bildiği ama kimsenin engelleyemediği bir ölümün adım adım yaklaşmasını okumak, bende tuhaf bir sıkışmışlık duygusu yarattı. Sanki roman boyunca nefesimi tuttum ve hiçbir şey değiştiremediğim bir kaderi izledim.
Márquez’in en büyüleyici tarafı yine kendini gösteriyor: olağanüstü bir olayı olağan bir günün içine yerleştirmesi. Kasabanın sakinliği, alışılmışlığı, dedikoduların sıradanlığı… Hepsi Santiago Nasar’ın ölümüne doğru ilerleyen bir saatin gerilimini daha da artırıyor.
Okurken en çok şu his içimi yaktı: Herkes bir şey biliyor, ama kimse gerçekten bir şey yapmıyor.
Bu, romanın en acı ironisi ve belki de gerçek hayatta en çok karşılaştığımız şey.
Santiago’nun masumiyetine dair ipuçları, kasabanın duyarsızlığı, insanların “bir şey olur da engellenir” rahatlığı… Bütün bunlar bende büyük bir öfke ve hüzün yarattı. Çünkü her şey göz göre göre oluyor, herkes birbirinden bir şey bekliyor ama kimse sorumluluk almıyor.
Márquez’in dili hem sakin hem çarpıcı. Kronolojik olmayan anlatımı, parçalı tanıklıklar, herkesin kendi açısından yaptığı yorumlar… Bunların hepsi hikâyeyi bir ölümün etrafında dönen bir sis gibi gösteriyor.
Romanı bitirdiğimde içimde şu duygu kalmıştı:
Bazen en büyük suç, kimsenin suçu sahiplenmemesidir.
“Kırmızı Pazartesi”, benim için yalnızca bir cinayet hikâyesi değil; toplumun nasıl sessizce suç ortağı olabildiğini anlatan bir ayna oldu. Ve o aynada kendimize bakmak hiç kolay değil.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.