Şeytan Tangosu ~ Laszlo Krasznahorkai
Şeytan Tangosu: Karanlığın Müzikalitesi. Merhaba sevgili kitapseverler, okuduktan sonra sizi terk etmeyen kitaplar vardır bu da öyle bir kitap. Dünyanın çürümesi, döngüsellik ve çıkışsızlık üzerine yazılmış bu metin, dünyanın çoktan çürüyüp geride bıraktığı kokudan başlıyor. Ve biz o kokuyu sayfa sayfa duyuyoruz.
Kitaptaki o çürümüş köy, aslında hepimizin içinde taşıdığı o karanlık yarık. Kendini tekrar eden, büzüşmüş ve kaçışın olmadığı bir yer. Yazar bizi bu yarıkla yüzleştiriyor. Kitaptaki o upuzun, ritmik cümleler adeta bir tango gibi. Panik, paranoya ve boğulma hissini müzikle taşıyor okura. O cümlelerden kaçamıyorsunuz, sizi bırakmıyorlar. Bu cümlenin sonu nerede bitecek? diye sorarken buluyorsunuz kendinizi.
Kitapta öyle bir karakter var ki; Irimiás: Karizmatik Felaket
ismini verdim ben ona. Şeytan değil ama şeytani bir düzen bozucu. Köye gelişi bir umut gibi görünsede asıl mesele, kötülüğün vaat ettiği düzen duygusu. Burada umutla ümidin farkını sorguluyoruz. Ben daha önce hiç sorgulamamıştım.
Kitapta yazar, karakterleri asla yargılamıyor. Onları kendi karanlıklarıyla baş başa bırakıyor. Okura da bu kararı verme özgürlüğünü tanıyor: Bu insanlar kötü mü, yoksa umutsuz mu? Ki ben okura alan açan ve karar verme sürecine dahil eden metinleri çok severim. Bu yüzden
zaman çizgisel akmıyor; çökmüş bir köyde dönen ağır bir çark düşünelim ve kurtuluş sandığımız şeyin aslında bir yanılsamadan ibaret olduğunu varsayalım.
Şeytan Tangosu, insanın kendi karanlığıyla kurduğu rahatsız edici bir anlaşma. Bittiğinde, kötülüğün ne kadar gündelik olduğunu ve yanlış umudun tehlikesini anlıyorsunuz.
Bu kitap, rahat okumalardan hoşlananlar için değil. Ama edebiyatın sınırlarını zorlamak isteyen herkese tavsiye ederim.
Herkese keyifli okumalar dilerim, sevgiler
·
287 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.