“Bazı haberler insanın yanında sığınabileceği bir kedi varken verilmeli.”
Gözlerinin önünde sis olan bir çocuğun hikayesi bu. Dördüncü sınıfa giden küçük Mafalda, Stargardt hastası. Her şeyi bulanık görmesine neden olan ve sessizce ilerleyen bir hastalık…
Küçük kız görme kaybını aynayla ölçüyordu.
Kendini görebilmek için her geçen gün aynaya biraz daha yaklaşıyordu. Ayna ile arasındaki mesafe kısaldıkça aslında ‘gördüğü’ hayatıyla arasındaki mesafe de kısalıyordu.
Ve ne yazık ki çok yakında aynada kendini artık hiç göremeyecekti.
Önemli bir şeyin elinden kayıp gitmesi insanın içini acıtan bir duygu. Yetişkin bir insanı bile sarsacak bir yük. Peki ya küçük bir kız?
Bu yükü taşımama gibi bir lüksü var mı?
Sevdiği şeyleri artık yapamamak
Hiç deneyimlemediği şeyleri asla deneyimleyemeyecek olmak
Sevdiği insanların yüzlerini kaybetmek
Bir gün sevebileceği yüzleri hiç tanıyamamak
Ve kendini görememek…
Mafalda için kaybedecek çok şey vardı.
Ama asıl mesele hangisine tutunacağıydı:
Kaybettiklerine ve kaybedeceklerine mi?
Yoksa gelecekte karşısına çıkacak her şeyi kucaklamaya mı?
Hayatın aslında ne kadar öznel bir yerden değerlendirildiğini, “önem” verdiğimiz şeyin ne kadar kişisel ne kadar değişken olduğunu
yumuşak ama kalbi sızlatan bir hikayeyle hatırlatan bir roman.
·
83 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.