Ben senin sınırlı gövden ile beni sonsuz sarmanı diledim.”
Sınırlar… Doğuştan gelen ya da sonradan kurulan, içten yükselen ya da dıştan dayatılan; bedene yapışıp ruhun dikenli tellerine dönüşen o görünmez duvarlar.
Bu, bir eşcinsel çocuğun babasından vazgeçemeyişinin hikâyesi. Edebiyatta çoğu zaman bunun tersini okuruz: Çocuk özgürlüğüne koşar, aşkı seçer, mutluluğu seçer. Oysa bu kitapta daha hayattan, daha gerçek bir şey var. Olcay, kendi duvarlarını aşmak yerine o duvarın penceresine tuğla ören bir karakter.
Kanatları varken uçmak, uçarken o kanatları verenin yanına dönmek yerine kökünün, tohumunun, bu dünyaya geliş sebebinin yanında kalmayı seçiyor, onu gittiği her yere götürüyor. Geçmişi olmadan var olmayı başaramıyor.
Behram kaybettiği tüm sevdiklerinin sevgisini Olcay’la doldurup onunla bütünleşmeye çalıştığı yerde, Olcay boğuluyor. Sevilmeye, değer görmeye alışmamış ki…
Bu kitabı queer edebiyat listelerinde daha önce görmemiş olmama şaşkınım. Güçlü bir anlatı, enfes bir dil.
·
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.