Goethe’nin Faust’unu okurken, insanın kendi varoluşuyla girdiği hesaplaşmanın hiçbir dönemde değişmediğini hissettim. Faust’un bitmeyen bilgi arayışı, aslında insanın boşlukla mücadelesinin felsefi bir metaforu gibi. Ne kadar bilirsek bilelim, içimizdeki eksiklik duygusu bizi hep bir sonraki basamağa itiyor. Kitap, insanın “yetinmeme” hâlini hem kutsal hem tehlikeli bir güç olarak gösteriyor. Faust'un şeytanla yaptığı anlaşma, dışarıdan bakınca bir pazarlık gibi görünse de, psikolojik olarak insanın kendi gölgesiyle yüzleşmesi… Gerçek anlamda yıkıcı olan şey şeytan değil; insanın kendi arzularının kontrolsüzlüğü.
Yine Goethe, toplumun ahlâkı nasıl seçici ve acımasız bir şekilde uyguladığını, bireyi nasıl yalnızlaştırabildiğini çok sert bir şekilde gösteriyor. Arzular, suçluluk, masumiyet, toplumsal baskı… Hepsi birbirine karışıyor ve insan ruhunun ne kadar kırılgan olduğunu ortaya koyuyor. Faust kitabını okumayı tamamladığımda aklımda kalan: İnsan, hem kendi içindeki uçurumu taşır hem de toplumun ona çizdiği sınırlarda yürümeye çalışır. Ve çoğu zaman trajedi, bu iki alanın birbirine temas ettiği yerde başlar....
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.