Ergenlik Kapıyı Çarpınca 
Saniye Bencik Kangal
Markette ağlayıp kendini yere atan iki yaşındaki bir çocuk, ya da ergenlik dönemindeki çocuğun duygularını yönetemediği için ani çıkışlarda bulunması, çoğu zaman davranış problemi olarak değil gelişimsel bir özellik olarak değerlendirilir. Davranışın problem olup olmadığını anlamadan önce şu sorulara bakmak gerekir:
1. Bu davranış gelişimsel olarak normal midir?
2. Çocuk bu davranışla hangi mesajı veriyor? Neyi öğrenmeye çalışıyor?
2.5–3 yaşındaki çocukların markette, AVM’de veya restoranda ağlama krizlerine girmesi, istediğini elde etmek için çabalaması gelişimsel olarak tamamen doğaldır. Bu dönemde çocuk egosantriktir (benmerkezci). Örneğin, evde aynısı olmasına rağmen oyuncakçıda gördüğü arabayı istemesi, henüz üst beynin muhakeme etme becerileri gelişmediği için beklenen bir durumdur.
“Benim evde aynı oyuncaktan var, almama gerek yok” diye düşünemez; ancak bunu nasıl düşünebileceğini zamanla öğrenir.
Ebeveynler bu durumda, çocuğun bulunduğu gelişimsel dönemi bilerek davranışın arkasındaki mesajı düşünmeli ve çocuğun neyi öğrenmeye ihtiyaç duyduğunu gözlemlemelidir. Çünkü çocuk bu yaşlarda hem kendi sınırlarını hem de ebeveynlerinin sınırlarını test eder.
Oyuncakçıda ağlayan bir çocuk, eğer her ağladığında istediğini elde ediyorsa, bunu bir öğrenme yoluna dönüştürür. Ancak ebeveyn uygun sınır ve yönergelerle yaklaşırsa, çocuk bu davranışı bir problem haline getirmeden duygularını düzenlemeyi, beklemeyi ve hayır cevabını kabul etmeyi öğrenebilir.
Bu sınırların nasıl konulabileceği ve ebeveynlerin neler yapması gerektiği, kitapta bir aile üzerinden ve gelişimsel dönemler göz önünde bulundurularak çok güzel bir biçimde açıklanıyor.
·
146 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.