Feminen… Dişilliğin farklı yüzleri. Jung’un bu kitapta anlattığı şey aslında sadece “kadın olmak” değil; kadının kendi iç dünyasında kaç kişilik taşıdığı, kaç bedende yaşadığı ve kaç farklı sesle konuştuğu. Eve dönerken içine kapanan kız çocuğundan, hayata kalkan açmış savaşçı kadına; sezgisinin peşinden giden bilge kadından, karanlık gölgesini saklayan baştan çıkarıcıya kadar… Hepsi bize ait ama çoğumuzun tanımaya bile cesaret edemediği taraflar.
Bu kitabı okurken fark ettim ki, bizler çoğu zaman kendimizi tek bir “kadınlık hali”ne sıkıştırıp yaşatmaya çalışıyoruz. Ne hissettiğine bakmadan “güçlü ol”, “sakin ol”, “zarif ol”, “fedakar ol”, “kontrollü ol” gibi dış seslere göre şekilleniyoruz. Jung, tam da burada durup şu soruyu soruyor: “Gerçekte hangi yüzünle yaşıyorsun, hangisini bastırıyorsun?”
Benim için kitabın en çarpıcı yanı, dişilliği bir karakter özelliği değil, bir psişe hareketi olarak anlatmasıydı. Kadının iç dünyasının bir göl gibi olduğunu söylüyor Jung. Yer yer dingin, yer yer bulanık; kimi zaman derin bir sessizlik, kimi zaman fırtına gibi taşkın. Ve biz bu gölün sadece yüzeyine bakıp kendimizi tanıdığımızı sanıyoruz. Oysa yüzeyin altında mitlerden, masallardan, geçmiş kadınlardan, kendi iç tarihimizden gelen binlerce ses var.
Jung’un “gölge feminen” dediği kısım özellikle beni çok etkiledi. Çünkü dişilliğin karanlık yönünden hep kaçınırız; kıskançlık, tutku, sahiplenme, sezginin sivrildiği yerler, derin kırgınlıklar, bilinçdışı öfke… Bunları bastırınca yok olduğunu sanıyoruz ama aslında tam tersine: bastırdıklarımız bizi yönetmeye başlıyor. O karanlık tarafla yüzleştiğinde ise bir aydınlanma oluyor. Hani bazı anlar vardır ya… “Aslında ben öyle biri değilim” dediğin yerde, aslında tam da öyle biri olduğun gerçeğiyle karşılaşırsın. İşte o kırılma anı, Jung’a göre kadın olmanın en güçlü yeridir.
Kitap, ilişkilerde de çok anlamlı kapılar açıyor. Jung’un “anima projeksiyonu” dediği şey… Bir erkeğin içindeki dişil imgeyle seni karşılaştırması, seni gerçekten sen olduğun için değil, onun bilinçdışı bir parçası olduğun için idealize etmesi. Ve sonra o imge yıkıldığında geri çekilmesi. Bir şeyin neden “iyi giderken bir anda değiştiğini” anlamak için güçlü bir açıklama bu. Çünkü karşı tarafın seni görme biçimi, senin kendini yaşama biçiminden farklı olabiliyor. Ve sen bunu fark ettiğinde hayal kırıklığı değil, özgürleşme doğuyor.
Jung’un dişilliğe dair söylediği şey şu: Kadın, kendisinin kaç farklı yüzü olduğunu anladığında güçlenir. Kendini sadece sevilen tarafıyla, sadece kırılganlığıyla ya da sadece savaşçı haliyle tanımlamaz. Hepsinin yerini bilir. Hepsine alan açar. Hepsiyle barışır.
Bu kitap bana dişilliğin aslında bir bütünlük arayışı olduğunu hatırlattı. İçimdeki kız çocuğunu, genç kadını, öfkemi, sezgimi, aklımı, gölgemi, ışığımı… Hepsini aynı masaya oturttuğumda kendimi daha net gördüğümü fark ettim. Kadın olmak bir yolculuksa, bu yolculuk düz bir yol değil; kıvrılıyor, yükseliyor, karanlığa giriyor, yeniden gün ışığına kavuşuyor.
Jung’un dili teorik ama etkisi derin. Dişilliği romantize etmeyip ruhsal bir gerçeklik olarak ele alması beni çok etkiledi. Kendini tanımaya, dönüşmeye, iç sesini duymaya çalışan her kadın için bu kitap bir pencere açıyor. Benim için de öyle oldu. Kadınlığımın sadece güzel, zarif, “kontrollü” taraflarına değil; öfkeme, korkuma, gölgelerime, içimdeki vahşiliğe, sezgisel gücüme de yer açmam gerektiğini bir kez daha hatırlattı.
Kısacası “Feminen”, bana kadınlığın tek bir kalıp değil; bir orkestranın farklı sesleri gibi ritim değiştiren, şekil alan, büyüyen bir iç dünya olduğunu yeniden gösterdi. Kendini arayan, tanımaya çalışan, derinleşmek isteyen her kadının rafında olması gereken bir kitap.
Ben
·
136 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.