Çölün sırları veya İste ve olsun :)1000k
Simyacı, İspanya'nın Endülüs bölgesinden çıkan, babasının rahip olma isteğine rağmen dünyayı gezmek isteyen genç çoban Santiago'nun masalsı yolculuğunu anlatır.
Santiago, koyunlarıyla dolaşırken, Mısır Piramitleri'nde bir hazine bulacağına dair tekrar eden bir rüya görür. Başlangıçta kararsız kalsa da, rüyasını yorumlatan bir falcı kadın ve daha sonra Şalem Kralı olduğunu söyleyen gizemli yaşlı adam Melkisedek ile karşılaşması, onu bu rüyanın peşinden gitmeye teşvik eder. Melkisedek, ona "Kişisel Menkıbe" (kişinin yazgısı ya da hayattaki en büyük arzusu) kavramını öğretir ve Evren'in, bir kişi gerçekten bir şeyi istediğinde ona yardım etmek için işbirliği yapacağını söyler.
Simyacı, Paulo Coelho'nun felsefi bir alegorisidir. Kitap, bilgelik arayışını, kaderi ve kişisel özgürlüğü derinlemesine inceler.
Kişisel Menkıbe, bireyin kendi hayat amacını keşfetmesi ve peşinden gitmesidir. Kitap, bu amacı gerçekleştirmek için atılan her adımın Evren tarafından destekleneceği fikrini aşılar. Bu, okuyucuya cesaret ve inanç verir.
Coelho'ya göre, hayatımızdaki her şey, evrenin bizimle konuşma şeklidir; bunlar "işaretlerdir." Santiago, koyunlarını bırakıp, billurcuda çalışıp, çölü geçerken sürekli bu işaretleri okumayı öğrenir.
Kitap, insanların hayallerine ulaşamamasının en büyük nedeninin, başarma korkusu değil, başarılı olduktan sonra hayal kırıklığına uğrama ya da güvenliği kaybetme korkusu olduğunu söyler. Santiago, bu korkuları Billurcu'da kalma isteği ve Fatima'yı bırakma tereddüdü ile somutlaştırır.
Santiago, hazinesinin Piramitler'de değil, İspanya'da olduğunu öğrendiğinde ironik bir durumla karşılaşır. Ancak Simyacı'nın öğrettiği gibi, asıl hazine; hedefe giden yolda yaşanan deneyimler, öğrenilen dersler ve edinilen bilgeliktir.
Simyacı'yı okurken beni en çok etkileyen, yazarın bu kadar evrensel ve derin bir konuyu bu denli sade ve masalsı bir dille anlatabilmesi oldu. Kitap, "çocuksu inancın" gücünü yeniden hatırlatıyor. Bazen hayatın karmaşık felsefelerini anlamak için süslü kelimeler yerine, bir çobanın kalbini dinlemesi yeterli oluyor.
Bence Simyacı, bir motivasyon kitabı olmanın ötesinde, kalbin rehberliğine inanmaya davet eden bir eserdir. Kitabın bazen fazla didaktik olduğu eleştirileri yapılsa da, bu yalın anlatım, verdiği mesajın doğrudan okuyucunun ruhuna dokunmasını sağlıyor.
Santiago'nun hazineyi bulduğu an, aslında aradığının her zaman evde olduğunu anladığı andır; bu da gerçek hazinenin, içsel huzur ve keşif olduğu fikrini pekiştirir. Hayatın sırrı, yedi kez düşmek ve sekiz kez kalkmaktır.
Eser, okuyucuyu kendi "Kişisel Menkıbesi" üzerine düşünmeye ve eyleme geçmeye zorlar. Herkesin bir hazinesi vardır ve bu hazineye ulaşmanın tek yolu, kalbinin sesini dinleyerek yola çıkmaktır.
Bu esere, En yaygın eleştiri, kitabın felsefi derinlikten yoksun olduğu ve karmaşık yaşam meselelerini "İste ve Olur" gibi aşırı basit, bir tür Yeni Çağ sloganına indirgediği yönündedir. Bir bakıma doğrudur da aslında.
Edebi değerden çok, kişisel gelişim veya motivasyon kitabı olarak görülür.
Bu sadeleştirme aslında kitabın gücü olabilir. Coelho, felsefeyi akademik bir dille değil, bir masal aracılığıyla sunmayı seçmiştir belki de. Fakat Bu, karmaşık kavramların (Kişisel Menkıbe, Evrenin Ruhu) küresel çapta, her kültürden insana ulaşmasını sağlamıştır. Kitap, bir yol haritası sunmaktan çok, içimizdeki sese güvenme davetidir. Bir masaldan beklenen derinlik, felsefe metninden beklenenden farklıdır. Okumayan kalmamıştır zaten bu kitabı bende incelemem burada dursun.
Simyacı
Simyacı·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.