Tezer Özlü’nün *“Kalanlar”*ını okurken, insan kendi içinde uzun zamandır susturduğu seslerle karşılaşıyor. Sanki yıllardır içimde birikmiş, söyleyemediğim, adını koyamadığım bütün duygular birden kelime oluyor. Tezer’in yazdığı her cümle, içimde sakladığım bir yarayı incitiyor ama aynı zamanda iyileştiriyor. Çünkü o, duyguyu saklamıyor; acıyı, yalnızlığı, geçmişi ve büyümeyi olduğu gibi yazıyor.
Kalanlar, bana en çok şunu hissettirdi: Hayat bazen geçip gitmiyor, bazen içimizde “kalıyor”. İnsanları, kırgınlıkları, yüzleşemediğimiz anları… Hepsini omuzlarımızda taşıyoruz. Tezer’in cümlelerinde bu yükün ağırlığını hissediyorum, ama bir yandan da o yükü anlatmasının verdiği bir hafiflik var. 
Kalanlar
Kalanlar
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.