Yüzyıllık Yalnızlık
YÜZYILLIK YALNIZLIK
Dünya öylesine çiçeği burnundaydı ki pek çok şeyin adı yoktu daha ve bunlardan söz ederken parmakla işaret edip göstermek gerekirdi.
Bu dünyanın adı MACANDO idi. Bu dünyadaki ilk insanlarımız,
Aurelionalar,
Arcadiolar,
Ursulalar
Amarantalar ve
Malguades idi.
Jose Arcadio ve Ursula amca çocuklarıdır. Ve evlenmek isterler fakat bir kehanetten dolayı cesaret edemezler. Bu kehanet, ailelerinden akraba evliliği ile doğan domuz kuyruklu bir çocuk vardı. Kuyruğunu kesince çocuk da ölüvermişti. Bu olayı kendileri de yaşamak istemezler ama evlenmeye de mani olamazlar. Evlendikten sonra Ursula, hamile kalmamak için korunur. Ancak çocukları olmayınca Jose Arcadio zan altında kalır. Ve bir gün arkasından söylenenlere dayanamaz ve sürekli hayaletini göreceği Prudencio Aguiler’ i boğazından mızrakla öldürür. Bu olaydan sonra da korunmayı bırakıp çocuk sahibi olurlar. Ama bu çocuklar korktukları gibi domuz kuyruklu değillerdir. Sırasıyla; Jose Arcadio, Albay Aurelionan ve Amaranta dünyaya gelir.
Macondo’da hayat mutlu ve huzurlu geçiyordu. Evler beyaza boyalı, akan sudan herkesin yararlanacağı şekilde Jose Arcadio Buendia’nın denetiminde konumlandırılmıştı. O kadar mutlulardı ki köylerinde ölen bile olmadığı için mezarlıkları yoktu. Arada gelen çingeneler de Macondoya renk katıyordu.
Bu mutluluk tüm evlerin maviye boyanmasını ( rejim için) emreden sulh yargıcı Don Apoliner Moscote o köye gelene kadar sürmüştü. Yargıcın gelmesiyle köyde mavileri temsil eden Muhafazakar rejim ve kırmızıları temsil eden Federal rejim ortaya çıktı. Ve bu rejim farklılıkları Aureliano Buendia’ya “Albay” ünvanını verirken, yiğeni Arcadio’ nun canından olmasına sebep oldu. O bembeyaz evler önce maviye, sonra kırmızıya boyanmaktan alacaya döndü.
Ve nihayet savaş mayısta bitti.
Olaylar böyle devam ederken vicdan azabını derinlerinde yaşayan Jose Arcadio Buendia delirince kestane ağacına bağlandı ve orada da ölüler alemindeki Prudencio ile ölümünü bekledi. Burası Macandaydı. Burada ölüler aleminden dönüşler de olmasını garipseyemeyiz.
Ursula, ailesini bir araya toplayıp dirlik ve düzeni sağlayan bir anneydi fakat işler onun istediği gibi gitmedi. Çocuklarından yana yüzü gülmedi ve hep korktuğu akraba evliliklerini evlatları yerine getirdi. Öyle ki ilk çocuğu bir çok kadından çocuk sahibi oldu.
***********
“Nereye gitse kendisine kendi gözleriyle bakan kendi sesiyle konuşan kendisinin onlara duyduğu güvensizliği ona duyan ve oğlu olduğunu söyleyen bir yığın delikanlı çıkıyordu karşısına Aureliona kendisini oraya buraya dağılmış çoğalmış buluyor büsbütün bir yalnızlığa gömülüyordu.”(190)
**************
İlk çocuk Arcadiona’nın 17 tane çocuğu vardı. Ve hepsini alnına haç işareti çizilmişti. Ama her çocuğu bu soydan korktukları için öldürülmüştü.
Ursula’nın Aurelionalaya son sözü ise;
*************
“Ha böyle olmuşsun, ha domuz gibi kuyruklu doğmuşsun, hepsi bir.”(s:193)
************
İsimler çocukların fiziksel özelliklerine göre veriliyordu.
*********
Çocuk ciyak ciyak bağırdığı, boş çuval gibi serilip yattığı ve Buendialara özgü hiçbir nitelik taşımadığı halde Aureliono ona ne ad koyacağını hiç duraksamadan kestirdi.
Adı Jose Arcadio olacak dedi .(207)
************
Bu bakımdan;
Aurelionalar genelde güçlü, kuvvetli, içine kapanık ve duygusuz bir planda öne çıkarken,
Arcadiolar; girişken oluyorlardı
Romanımızın adı “Yüzyıllık Yalnızlık” yazarımı bu ismi seçerken kalabalık bir ev içinde yalnız kalmak temasını işlemiş.
********
“Çünkü yüzyıllık yalnızlık, yalnızlığa mahkum edilen soyların, yeryüzünde ikinci bir deney fırsatları olamazdı.”(461)
*********
Ursulanın en çok korktuğu şey nihayet gerçekleşmiş ve domuz kuyruklu bir çocuk doğmuştu. Ve yüzyıllık yalnızlık tekerrür eden isimlerden ve olaylar silsilesinden kurtulmuştu.
Yazarın okumuş olduğum ilk kitabıydı. Farklı bir anlatım tarzı vardı. Karakterleri çok net bir şekilde işlemiş. Yüzyıllar boyunca süren bir sülalenin tekerrürden ibaret olan isimleri ve yaşamlarını konu almış. Bir kehanetle başlayıp bir kehanetle son bulmuş.
·
96 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.