Garip ve değişik bir ailede büyüyen evin en küçük kız çocuğu Tara. Garip ve değişik diyorum çünkü bu aileyi nasıl tanımlamam gerektiğini bilmiyorum. Mormon inancını yaşayan, kendisinin peygamber olduğunu Rab'le konuştuğunu ileri süren bağnaz yobaz bir baba aynı şekilde onun her dediğine inanan bir anne ve çocuklar. Türlü facialar travmalar yaşıyorlar ama hastaneye polise okula gitmek yasak. Tara'nın her şeyi hemen kabullendiği bir evre vardı, tek gerçek babasının sözleriymiş ondan başka bir gerçek yokmuş dünyası sadece o dağ çevresi kadarmış gibiydi. Hiç okula gitmemiş, hatta kimliği bile olmayan bir çocuk düşününce anlaşılır olabiliyor. Onunla üzüldüm sevindim acısına ondan daha çok tetiklendim. Kendini yaratma, dönüştürme, eğitimli birine dönüşme mücadelesi yaşadığı ikilemler bunların ifadesi müthişti. Sadece ben kitabı elime ilk aldığımda en başından beri okumak isteyen yeni bilgiye öğrenmeye aç birini okuyacağım diye düşünmüştüm bşr noktadan sonra öyleydi evet ama onun bilinçli yürüdüğü bir yol değildi bu abisi yönlendirmesi bu yola da cesaret edemezdi mesela bu ilginç. Yönlendirilmeye muhtaç oldugu eve döndüğü ona sayısız eziyetler eden diğer abiyle her iletişime geçtiğinde sinirlendim artık kesip atsın ailesinden kurtulsun istedim. Nihayetinde olmasını istediğim insana dönüştü, aslında bunun bir anı romanı olması yazarın sahiden her şeyiyle bunları yaşamış olması daha ilginç kılıyor, yaralı genç kız haline sarılmak istedim, o travmalarla doktorasını tamamlamış eğitimli birine dönüşmesi ilham verici
·
67 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.