KARDEŞİMİN HİKÂYESİ
Zülfü Livaneli’nin ‘Kardeşimin Hikâyesi ‘adlı romanını okuduğumda, ilk başta beni bir cinayetle karşılaması dikkatimi çekti. Açıkçası “Bir polisiye okuyacağım herhalde” diye düşündüm ama sayfalar ilerledikçe bunun çok daha fazlası olduğunu fark ettim. Cinayet sadece bir araçmış; aslında bu hikâye insanın iç dünyasını kurcalayan, derin bir sorgulama.
Kitapta beni en çok çeken şey, anlatıcının iç sesi oldu. Ahmet Arslan’ın düşüncelerini okurken, bir yerden sonra onunla birlikte sorgulamaya başladım:
İnsan kendine ne kadar dürüst olabilir? Aile bağları ne kadar güçlüdür? Aşk gerçekten nedir?
Ve o son!
Gerçekten uzun süre kafamdan çıkmadı. Şaşırdım mı? Evet. Rahatsız oldum mu? Biraz. Ama iyi bir kitap bazen rahatsız edebilir, değil mi? Düşündürdü çünkü. Belki herkesin seveceği türden bir final değil ama kesinlikle unutulmayacak bir son. Ay şiddetle tavsiye ediyorum
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.