Omerta, Mario Puzo'nun gayriresmi mafya üçlemesinin bir kitabıdır. Baba kitabı gibi bu kitap da oldukça akıcıdır. Daha çok olaylar üzerinden ilerleyen, betimlemelere çok yer vermeyen, yer yer vahşileşen ve iyi karakterlere sahip bir kitap benim gözümde.
Olay örgüsüne bakacak olursak kitabın zayıf taraflarından biri olarak görüyorum. Çünkü bize özgün bir olay vermiyor. Daha önce birçok yerden aşina olunabilecek ve yer yer tahmin edilebilecek olaylara sahip. Bu sıradanlık benim için bazı yerlerde okuma hevesimi azaltan bir faktördü. Vincenzo Zeno, en büyük Don, öleceğini öğrenince çocuğu ve kitabın baş kahramanı Astorre Viola'yı arkadaşı Don Aprile'e emanet ediyor. Astorre Viola Don Aprile ve onun çocuklarıyla birlikte büyüyor. Üvey babası Don Aprile'in mafyayı bırakması ve durduk yere öldürülmesi üzerine olaylar zinciri başlıyor. Ölmeden önce Astorre'den istediği ise banka hisselerinin satılmasını ne olursa olsun engellemesi. FBI, Latin mafyalar, İtalyan mafyalar arasında entrika, güç savaşları ve ihanetin iç içe geçtiği heyecanlı bir mafya hikayesi.
Karakterler kitabı bu noktada daha heyecanlı bir noktaya taşıyor. İyi işlenmiş ve arka planları iyi belirlenmiş karakterler var. Görünürde müzik yapan, at binmeyi seven, kendi halinde takılan ve kimseye zararı olmayan bir adam. Ancak onun da bir gizli ve tehlikeli tarafı var. Romanda Astorre Viola'nın geçmişini anlatan sahnelerinden keyif aldım. Astorre Viola, Baba kitabından Michael Corleone karakteri ile kitap içinde benzer konumdalar. Ben Astorre Viola'yı daha modern, güçlü ve eğlenceli buldum. Bu romanı okurken romandaki en zeki adamın o olduğunu hissediliyordum. Bu yer yer saçma da hissettirdi ama tamamen garipsemedim. Aynı zamanda gereksiz karakterler olduğunu da düşünüyorum, Valerius ve Marcantonio gibi. Marcantonio bir noktada şantaj olarak kaçırılsa da Valerius'a istihbaharatçı diye kimse dokunmadı ve işlevsiz kaldı.
Romantik olarak Rosie karakteri ile ilişkisini görüyoruz. Rosie zeki, baştan çıkarıcı ve eğlenceli bir karakter. Okur olarak Rosie ile karşılassam beni de baştan çıkaracağını hisseder gibi oldum. Onunla ilgili de karakteriyle ilgili şaşırtıcı noktaları var ve onun sahneleri de okuması keyifliydi.
Düşmanlar bence kitabın zayıf taraflarındaydı. . Inzıo Tulippa, Portella ve FBI ajanı Cilke başlıca kötüler olarak karşımıza çıkıyor. Motivasyonları bana yeterince güçlü gelmedi. Pazarlık için nükleer güç istemek saçma ve duygusal olarak da zayıf bir motivasyon. Tulippa çok uzakta kaldı romanda çünkü sürekli adamın altındaki adamlar işleri halletti ve yeterince güçlü sahneleri olmadı. Cilke ile olan son sorgulama güzel bir şekilde yazılmıştı. Yani Astorre bir Inzıo Tulippa ile karşılaşırken bir taraftan da FBI ile mücadele ediyordu.
Kitabın sonu da hoşuma gitmedi çünkü bayağı klişeydi. Oraya hiç girmeyeceğim o yüzden. Sonsöz kısmında anlatılan Astorre ile Rosie'nin evlenmesi, Rosie'nin bu değişimi göstermesi ve İtalya'da bir hayat kurmaları fazla iyi bir son olsa da beğendim
Özetle bu roman güçlü iyi karakterlere ve zayıf düşmanlara sahip. Baba romanından daha alt sıralarda. Yoğun bir iş gününün ardından akşam 20-30 sayfa okunabilecek bir roman. Sinemaya hala uyarlanmaması ise şaşırtıcı.
·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.