Birbirinden uzak gibi görünen ama aynı acının, aynı sabrın, aynı özlemin altında buluşan on kadın hikâyesiydi Balkız’dan Hikâyeler. Her bir kadının kaderi başka bir sokaktan geçiyor, başka bir isme, başka bir aşka, başka bir hayal kırıklığına açılıyor. Ancak yolun sonunda hep aynı ince sızı bekliyor insanı.
Hepsi de beni etkiledi, evet… ama Galata’da hüsranla karşılaşan Agapi’nin hikâyesi bende başka bir boşluk bıraktı. Bir seçimden çok bir yazgı gibiydi onunkisi; hoş hangisi özgürdü ki kendi kaderini yaşasın! O da ayrı yürek burgusu. Ne tamamen teslim, ne tamamen isyan… Sanki iki dünyanın arasında, ince bir çizgide yürüyordu. Ve ben en çok o çizgiyi sevdim. Her şeye rağmen bir kabullenişin ötesine geçiren o inceliği…
Gamze A. Arslan, kadını ve kaderi birbirine dolayan görünmez bir ip örüyor. Aşk ile ihanet, sabır ile isyan, özgürlük ile tutsaklık… Hepsi aynı masanın etrafında, sessiz bir hesaplaşmaya oturuyor. Sadece Şahide mi; Faiza, Vedia yoksa besleme Lalizar mı? Yoksa sen, ben mi varız o masanın bir ucunda. Öyle ya bunca acıyı bu on yürek nasıl sırtlansın ki
Bir parçası da bize düşecek elbet.
·
60 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.