Yarım Hikayenin Gölgesi
Bir düşünürün sadece fikirlerini değil, kalbinin gölgelerini de okuyucuya açtığı özel bir defter gibi. Bu kitapta Meriç’in zihni, zaman zaman bir fırtına; zaman zaman da derin bir sükûnetti. Düşünce dünyasıyla hesaplaşır gibi aslında kendisiyle kavga ediyor, kendisiyle barışıyor ve yeniden yazıya tutunuyor gibi hissettim.
1960’lı yılların şartlarını düşündükçe, Cemil Meriç’in Lamia Hanım’a kitaplar önermesi, ona kitaplar göndermesi, hatta zamanın imkânsızlıkları içinde ona bilgiler ulaştırmak için özel bir çaba göstermesi çok daha kıymetli görünüyor. Ona karşı belli bir hassasiyeti, inceliği var. Jurnal’de Meriç’in daha önce hiç bilmediğimiz, daha kırılgan ve özenli bir tarafıyla karşılaşıyoruz.
Yine de ikisinin arasındaki ilişki bende tam anlamıyla bir şekle bürünmedi. Bir tür üçgen var ama nereye dayanıyor, nerede bitiyor… Bunlar zihnimde hep soru işareti olarak kaldı. Gerçekte neler hissettiklerini merak ettim. Hatta keşke Lamia Hanım’ın mektuplarını da okuyabilseydik; o zaman bu ilişkinin gölgeleri belki biraz daha aydınlanırdı.
Ama ne olursa olsun, onun mektuplarındaki edebi güç, cümlelerindeki içtenlik ve kelimelerin arasına sinmiş o sarsılmaz samimiyet, kitabı eşsiz kılar. Jurnal 2, bir düşünürün içe dönüşünün en dürüst, en filtresiz hali gibidir.
Ve en güzeli…
Bu kitabın hem 1.’si ve 2.’sini, bizzat okuyup beğenen ve mutlaka benin de okumamı isteyip, hemen alıp gönderen canımıniçi tarafından gelmesiydi. Zaten kitaplığımın en nadide eserlerinden biri olmayı çoktan hak etmişti; şimdi anlamı daha da derin, daha da kıymetli... Sevgilerimle..
·
110 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.