Bahçıvan ve İzlerEdebiyat
“Babam bir bahçıvandı, şimdi bir bahçe” (Romandan)
Hak edilmiş bir popülerliğe sahip bir yazardan güzel bir roman. Her yerden vuran ve etkisinden uzun süre çıkamayacağınız bir roman. “Kaybediyorum” duygusunu çok iyi işleyen bir roman. İnsanın ve onun yaşamının karanlık yanlarını anlatan bir roman. Çocuklukla ölümü harmanlayan bir roman. İnsana ayna tutan bir roman. Çok insan bir roman.
Bir yas romanı değil, bir hüzün romanı. Bahçıvan ve Ölüm, hem farklı hem de herkes gibi bir roman. Hem kişisel bir hikâyeyi hem de kişisel olmayan bir hikayeyi anlatan bir roman.
Ağır konuları sade bir dille anlatan ve kelimeleri titizlikle seçilmiş bir roman. İncelikli ifadeleri olan bir roman.
Georgi Gospodinov tüm kitaplarında (örneğin, Hüznün Fiziği, Zaman Sığınağı gibi) hep aynı konuları işleyen bir yazar. Kitaplarında; zamanı arayan, ölümü tutmaya çalışan ve evrensel çaresizliği anlatan bir yazar. Yazarlar genellikle kitaplarında her seferinde yeni temalar ve yeni hikâyeler anlatma çalışırlar. Gospodinov öyle değil; hep aynı konuları anlatıyor.
Hikâye; bir insanın nasıl öldüğü, doğrudan anlatıyor. Herkesin anlattığı ve konuştuğu konuları anlatıyor. Kitabın konusu, Babaya bakış ve önceki nesillerin sonraki nesillerde bıraktığı izler ve kültürel süreklilik olarak düşünülebilir.
Pek çok kitaptan hayatla nasıl baş edeceğimizi öğreniriz. Ama kimse bize ölümle nasıl baş edeceğimizi öğretmez. Bu roman, ölümden bahsederken aslında yaşamdan bahsediyor, zamandan bahsediyor ve süreklilikten bahsediyor denebilir. Çünkü yazar, romanın hemen başında: “Babam bir bahçıvandı, şimdi bir bahçe”, diyor.
Önceki nesillerin izlerini taşıyoruz düşüncelerinizde ve davranışlarımızda. Ve bu izler dönüşerek hep sürecek sanırım.
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.