Kitapla ilgili beni üzen ilk şey tamamıyla Baek Sehee ve psikiyatristi arasında geçen diyaloglardan oluşması oldu. Baek Sehee'nin iç dünyasını tabii ki bu konuşmalarla da anlıyoruz ama hikâyeleştirilmiş bir şeyler okumayı çok isterdim. Çünkü girizgah niteliğindeki tek sayfada bile bu kadının yazma konusunda ne kadar yetenekli olduğunu düşündüm. Yorumlara bakma gibi bir huyum olmadığı için yediğim kazıklara yenisi eklendi.
Beni üzen ikinci şey ise psikiyatristin bombok birisi olması oldu. Baek Sehee sorunlarından bahsettikçe o kadar sikko yorumlar yapıyor ki bazı yerlerde gözlerim ayrıldı. Ulan bir yerde kıza dümdüz "bunları yaparsan daha az zavallı hissedebilirsin" dedi. Yazarın hayatındaki bazı sorunları ben de yaşıyorum (zaten o kadar sorun yaşıyor ki herkes kesinlikle kendinden bir şey bulabilir) ve özellikle bu sorunlara verdiği tavsiyeler özelinde içim rahat bir şekilde diyebiliyorum ki: Allah canını alsın be götlalesi. Bu kişiye gitsem terapiyi bırakacağım seans sayısı maksimum iki olurdu. Güney Kore'deki bütün terapistler bu mankafa gibiyse ülkelerindeki insanların geldiği manyaklık noktasına şaşmamak lazım.
Yani beni üzen ne bu kadının sorunları, ne de bu kitabı yapmaktaki motivasyonu. Düşünüyorum ki benimle aynı durumdaki insanlar bir nebze yardım alabilsin diye böyle bir projeye başlamış. Ve zaten gördüm ki gerçekten de okuyup yardım almaya başlayan insanlar olmuş. Bir kişiye bile faydası dokunduysa ne mutlu. Zaten vefat etti gitti, umarım gittiği yerde huzur bulmuştur.
Ama ben huzur bulamayacağım neden biliyor musunuz? Çünkü her zamanki gibi İLK KİTABI OKUMADAN İKİNCİ KİTABINI DA ALDIM. Ne zaman uslanacağım bilmem ve şimdi o kitapta da bu sikkırığı psikiyatristin görüşlerini okuyacağım. Yetkililer şu kişinin diplomasını bi kontrol edin gözünüzü seveyim.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.