John Boyne bu romanda “ev”in aslında bir adres olmadığını anlatıyor.
Geçmişinle, acılarınla ve hatalarınla yüzleşemezsen…
dünyanın hiçbir köşesi sana ev gibi gelmiyor.
Karakterler sessiz ama çok yaralı.
Birinin çocuklukta duyduğu bir çığlık, diğerinin sakladığı bir sır..
Hepsi büyüdükçe içlerinde başka bir acıya dönüşüyor.
En çok şu cümle çarpıyor insana:
İnsan bazen evini değil, içindeki evi kaybeder.
Boyne bunu öyle sakin ama keskin yazmış ki, kitabı kapattığında
kendi kapının önünde bile biraz yabancı hissediyorsun.
Bu roman bir göç hikâyesi değil;
kendini kaybeden bir insanın yeniden kendine dönme çabası.
Artık Hiçbir Yer Ev DeğilJohn Boyne