Çizginin ötesi
Yaşamda kırılma çizgileri olur. Çizginin bir adım ötesinde insanın ufkunda yeni şeyler belirir. Algılar, değerler, düşünceler başkalaşır. Kitabımızda savaşın yok ediciliğinin farkındalığı, asker olan Sabur için çizginin üzeridir. Sabur’un edebi muhtevasının matuf olduğu mevkisi, şiarı dönüşür. Cephedeki askerleri diriltici nefesiyle yazdığı şiirleri, sanatı değişir. Cephede ölümle burun buruna gelip yaşamın harlı ateşine yağan sağanak yağmura şahit olduğunda çizginin ötesini öğrenir. Ateşin sönüşünden sonra karanlığı görür. Ardından adım atar: Sabur’un şiarı “Dünyada tek istediğim artık savaş olmasın.” olur.
Sabur küser. Savaşa, onun ince ruhunu anlayamayan arkadaşlarına, kadere, en çok da yaşama küser.
Yaşam, duygular, duyguların oluşturduğu insan ve insanın aradığı ürünleri—şiirleri—onun mana dünyasını kaplayan atmosferdir. Bu atmosfer kurşunlanır, barut kokularıyla zehirlenir.
Cengiz Aytmatov’u bu tiyatrosunda Sabur ile çok bağdaştırdım. Ölüm ve savaşla yakın temasları, onlara ellerinde sadece hayatlarının olduğu farkındalığını sağlamıştır; yani kırılma çizgisinin üzerindedirler. Bu yeni kavrayış, düşüncelerini ifade ettikleri ürünleri ortaya koyarken onları bir arayışa götürmüştür. Çizginin ötesindeki dünyada sağa sola koşuşturmaya başlarlar. Belki de Sabur yorulmuştur artık koşmaktan; onu aradığını bulamamak küstürmüştür. Aytmatov da aynen bu arayışa istikamet almıştır.
Hülasa, Aytmatov ve Sabur’un koşturmacasında biz de onlara eşlik ederiz. Ellerini sıkı tutun derim; çizginin ötesi derya deniz.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.