zaman her şeyi yutar
Kibir, yaşam arzusu ve ruh
Jules Verne’nin kalemini ve hayal gücünü konuşmaya pek hacet yok sanırım. Bu kısa kitapta bile anlattığı şeyin derinliği o kadar fazla ki, kendince anlayabilen herkese ibret ve şifa olsun diyorum efendim.
Kitap, usta saatçi Zacharius Usta’nın kusursuza yakın saatlerinin bir bir durmasıyla başlıyor...
Cenevre’nin bu muhteşem ustasının sebepsiz duran saatlerinin, bir bir geri dönen eserlerinin ardından kendisini içten içe yok eden ustanın iç çatışmasına ve kibrin bir insana nelere mal olacağına şahit oluyoruz.
Peki ya nedir kitapta bana o derinliği hissettiren şey?
Ölümsüzlük…
Dün, bugün ve yarın insanoğlunun daima peşinde koştuğu o olgu. İmparatorlardan krallara, insanların yaşama arzusu; ölümü kabul edememe ve bu uğurda her şeylerinden vazgeçebilme… Peki neden bu kadar korkuyoruz ölümden ve yok olmaktan? Bizleri bugün bu hayatta daima var olmaya ikna eden şey ne? Bir şeyleri başardıkça kibrimizin bize biçtiği Tanrı rolü mü?
Kibriyle Tanrı modeline soyunan Zacharius Usta’nın ruhundan bir parça kaybettikçe, Tanrıcılık oynayan birinin aslında şeytana boyun eğmesine sebebiyet verdiğine şahit oluyoruz.
Kibir, zaman geçtikçe insanı Tanrı modeline yükseltse de gerçekte şeytanın rolünü oynadığını fark ettirir. Zacharius Usta gibi, bugün kendisinin daima var olması gerektiğine inanan, yaşam arzusundaki her insan en sevdiklerini —yani Gerande’sini (Zacharius Usta’nın kızı)— feda edebiliyor.
Zamana hükmedemeyiz; fakat hayata bir kez geliyoruz ve zamanımızı en doğru şekilde kullanmalıyız. Kibrimiz bizi Tanrı katına çıkarmaz; aklımızı kaybettirir ve en sonunda şeytanın oyuncağı olmayı kabul etmiş oluruz.
Keşfetmek, icat etmek ve öğrenmek; bugün bizlere aslında hiçbir şey bilmediğimizin bir kanıtı olmalı.
Velhasılkelam, kitabın aklımda oluşturduğu şeyler; zaman, Tanrı olma arzusu ve kibrin insana neleri feda ettirebileceği… Ve sonunda “İyi ki ölüm var.” diyorsun.
·
125 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.