İnsanı “beğendim mi, beğenmedim mi?” ikilemine sokan bir kitap. Kurgu, sıradan bir ailenin yaşantısıyla başlayıp bambaşka yerlere evriliyor. Zaman ve boyut üzerinden fantastik türe geçiş yapıyor ve işte tam bu noktada okuyucuya “hadi artık” dedirten bir bölüme geliyor. Sır var, evet, ama neden bu kadar dolambaçlı ve okuyucudan bu kadar uzak? Ana omurga keşfedildikten sonra beklenen şey ortaya çıkıyor ve final ne yazık ki sürpriz etkisi yaratmıyor.
Sezgin Kaymaz denilince elbette mizah işin içinde; ancak —bu kocaman bir ama— dini yani İslami değerlerin birer malzeme hâline getirilmesi beni rahatsız etti. Ayetler, iman gibi kavramlar bir kitapta bu şekilde ele alınmamalı. Hem fantastik bir romanda illa dindar karakterler mi olmalı? Ya da neden bu değerler dalga malzemesi yapılmak zorunda? İnansın ya da inanmasın, bir kesimin kutsalını bu kadar hafife almak insanlığın evrenselliğiyle bağdaşmıyor.
Kitap iyi mi kötü mü tartışılır; ama beni etti.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.