Natsume Soseki’nin Gönül kitabını çok beğenerek okumuştum ve hatta güzel de bir inceleme videosu çekmiştim.
#heraybirjaponklasiği okuyorum ve önce Soseki’nin elimdeki kitaplarına yer vermek istedim. Geçen ay Sanşiro’yu biraz yüksek bir beklentiyle okudum ama sonu pek iyi olmadı. Haruki Murakami “Sanşiro, benim en sevdiğim kitaplardan biri.” demiş. Belki Japon okur için çok şey ifade edebilir ve belki anlayamadığımız bir derinliğe sahiptir onlar için. Bilemiyorum gerçekten…
•
Bu kitap yazıldığı dönem için bir anlama geliyor da olabilir. Taşradan üniversite okumak için kente gelip şehir hayatına uyum sağlamaya çalışan bir gencin gündelik yaşamına mercek tutuyor yazarımız. Köyden şehir hayatına geçişte bir uyum sorunu, içsel çatışmalar, çevresel çatışmalar ya da en basitinden bunu yaşayan bir gencin yoğun duygularına ve düşüncelerine belki yalnızlığına şahit olmamız gerekir; ya da köyden çıktığı için daha olumlu bir açıdan bakarsak coşku, heyecan, arkadaş canlısı davranışlar ve birçok yönden buna benzer deneyimlerin yansıtılmasını bekleriz. Bu doğal beklentinin aksine aşırı durağan ve tepkisiz bir karakterle hatta karakterlerle beraberiz kitapta.
Bir köy - şehir çatışması ya da bu göçle değişen bir hayatın hikayesi değilse, neyin hikayesi bu ?
•
Kitapta herhangi bir olay örgüsü yok. Sıradan bir gündelik yaşamın içinde sıradanlığı ve her şeyde sadeliği salık veren cümleler, diyaloglar, ilişkiler silsilesi…
Tutkuları, ilgi alanları, hedefleri olan, bu konuda kendini geliştirmeye adamış karakterler var aslında… Fakat bu karakterler ne bir hikayeye ait olabilmişler, ne de geliştirilmişler. Bazı sorunların yaşanabileceği hissi şöyle bir esip geçiyor satırlar arasında ancak buna hiç gerek kalmıyor. Toz bile uçuşmuyor yani…
Uzun bembeyaz bir koridorda yürümek gibiydi bu kitap. Koridorun duvarlarına belli aralıklarla yerleştirilen, renkleri solmuş tablolara bakıp aynı ritimle devam etmek gibiydi…
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.