Gerçek değişim, düşüncelerle başlar.
Bize sunulan ya da bizim sunduğumuz motivasyon kaynağımız ödüller… Gerçekten masum mu?
Beni Ödülle Cezalandırma, ödül kavramını alıştığımız yerden çıkarıp bambaşka bir açıdan ele alıyor. Özgür Bolat, ödülü bir motivasyon aracı değil, aslında davranışları yönlendiren bir kontrol biçimi olarak tanımlıyor. Çünkü sadece bir araç olması gereken ödül, zamanla ulaşılması gereken asıl hedef hâline geliyor. Böyle olunca da davranışın gerçek amacı gözden kayboluyor. Yazar, “Amaç her zaman araçtan daha değerlidir” diyerek ödülün görünmez bir engel oluşturduğunu çok net bir şekilde anlatıyor.
Motivasyonun dışarıdan ödüllerle değil, içten gelmesi gerektiği vurgusu öne çıkıyor. Kitap, motivasyonun içten geldiğinde kalıcı olduğunu hatırlatıyor. Bir çocuğun ne hissettiğini anlamaya çalışmak, bir yetişkinin ihtiyacına onun gözlerinden bakmak… Tüm bunlar davranışın arkasındaki gerçek duyguyu fark etmemizi sağlıyor. Asıl ihtiyaç çoğu zaman ödül değil; anlaşılmak, desteklenmek ve görülmek oluyor. İşte tam bu noktada, iç motivasyonun güçlenebilmesi için çocuğun güvenle sığınabileceği, kendini ifade edebileceği bir alan (yani aile) önem kazanıyor.
Yazar aileyi “çocuğun limanı” olarak tanımlıyor. Çocuğun güvenle sığındığı bu liman, onun hem mutlu hem de özgür hissedebildiği bir alan olmalı. Bu alanda herkes birbirini anlamalı, davranışlarıyla birbirlerine örnek olduklarını unutmamalı. En önemlisi ise, bu limandaki kişilerin birbirlerini yaptıkları için değil, sadece var oldukları için sevdiklerini hem bilmeleri hem de bunu birbirlerine hissettirmeleridir. Çünkü bir çocuğun iç motivasyonu da, özgüveni de en çok bu limanda şekillenir.
Kitap bilimsel bir çerçevede ilerlese de, örneklerle desteklenmesi, pratik uygulamalara yer vermesi ve üslubunun yalınlığı ile akıcı bir hâle gelmiş. Öncelikle öğretmen ve ebeveynlere, sonrasında da tüm kitapseverlere tavsiyemdir.
Keyifli okumalar dilerim!
·
696 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.