“Kısasa Kısas”Edebiyat
Viyana zaten çökmüş, düzen diye bir şey yok, herkes ahlaktan konuşuyor ama içten içe herkes batmış. Shakespeare tam benim sevdiğim o gri dünyanın içine dalmış. Ben böyle ortamları severim herkes kendini iyi sanıyor ama aslında kimse masum değil ya….. tam orası.
Angelo’yu zaten söylememe gerek yok adam “erdem erdem” diye ortada geziyor, ama içini bir açıyorsun karanlık. Güç eline geçince bambaşka biri oluyor. Bu ikiyüzlülük (itiraf edeyim )benim ilgimi çekti. Böyle çürümüş karakterler her zaman daha gerçek geliyor.
Isabella’ya gelince….. evet, güçlülüğü tamam; dik başlı, ilkesel falan. Ama o fazla “saflık maskesi”….. o mesafe….. İnsan biraz sıcaklık arıyor ya, yok. Çok taş gibi. Yani ben bağlanamadım. Benim sevmediğim o fazla doğru, fazla temiz tip var ya? İşte o. Bir noktadan sonra “Tamam anladık, güçlü duruyorsun, ama biraz insan ol.” dedim.
Dük ise ayrı bir dünya. Adam ortadan kaybolup geri geliyor, herkesi test ediyor….. iyi hoş ama biraz fazla uzaktan yönetiyor. Bir adım öne çıkıp “Dur bakalım” dese daha net olacak. Ama yok. Hep bir gölge oyunu.
Yalnız şu Viyana’nın atmosferi….. gerçekten beğendim. O çürük düzen, herkesin birbirine bakıp “Sen mi daha suçlusun ben mi?” diye gizli gizli tartması….. çok gerçek. Böyle dünyaları seviyorum, çünkü insanın içindeki gölgeyi daha iyi gösteriyor.
Ama final….. işte orada Shakespeare biraz fazla “tiyatro çocuğu”. Her şeyi düzeltiyor, herkes affediliyor, ilişkiler toparlanıyor falan….. ben böyle yumuşak sonları pek sevmem. Bu kadar karanlık bir hikayeden daha keskin bir sonuç çıkar diye beklersin, ama yok. Fazla düzgün.
Atmosferini sevdim, karakter çatışmalarını sevdim, Angelo’nun çürümüşlüğünü özellikle sevdim. Isabella’nın o “fazla erdemli” tavrı bana göre değil. Final de fazla toplu.
Ama genel olarak;
Beğendim. Çünkü karanlık tarafı güçlü, ahlak sorgusu sağlam, o gri hava tam istediğim gibi.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.