Ürpertici yoğunluk1000Kitap
Cellat Düğümü ilk sayfalardan itibaren insanın içine hafif bir tedirginlik salan ama aynı zamanda merakla peşinden sürükleyen bir novella. Okur olarak kendimi karanlık bir odada süzülen loş bir ışığı takip ediyormuş gibi hissettim, hem görmek istiyorsun hem de göreceklerinden ürküyorsun. Yazarın dili sade ama keskin, küçük ayrıntıları yerleştirişi, karakterlerin iç dünyasını üç beş cümlede belirginleştirmesi gerçekten etkileyici.
Özellikle gerilim dozunu yavaş yavaş artırması hoşuma gitti. O “düğüm” metaforunu hem olay örgüsünde hem karakter psikolojisinde hissettirmesi güçlü bir tercih olmuş. Hikâyenin atmosferi de oldukça başarılı, okurken sanki sesleri bastırmak için nefesimi tuttuğum yerler oldu.
Yine de birkaç küçük eleştiri yapmadan geçemeyeceğim. Hikayenin bazı bölümlerinde tempo biraz fazla yavaşlıyor. Sanki yazar, okura düşünme payı bırakacağım derken ritmin enerjisini birkaç kez düşürmüş. Bir de yan karakterlerden bazıları yeterince derinleşmeden olaydan çekiliyor gibi geldi, özellikle kişisel motivasyonların biraz daha açılmasını isterdim.
Buna rağmen Cellat Düğümü, son sayfasını kapattıktan sonra da zihinde dönmeye devam eden bir anlatı. Kısa olmasına rağmen etkisi uzun süren, karanlıkla insanın iç sesi arasında kurduğu köprüyü hissettiren bir iş.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.