Turgut Badra
@badragut
Akademisyen
Yüksek Lisans
İstanbul
Bursa
55 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
İlk bakışta deneme gibi okunan ama sayfalar ilerledikçe gündelik hayata bambaşka bir gözle bakmayı öğreten bir kitap. Barthes, reklamdan güreşe, otomobilden dergilere kadar sıradan görünen şeylerin arkasındaki ideolojiyi sakin ama keskin bir dille açığa çıkarıyor. Okurken sık sık “Bunu ben de her gün görüyorum ama hiç böyle düşünmemiştim” duygusu geliyor. Kitabın en etkileyici yanı, okuru suçlamadan, yukarıdan konuşmadan düşünmeye davet etmesi. Zaman zaman metinler yoğun ve teorik gelebiliyor. Yine de kısa bölümler hâlinde olması nefes aldırıyor. Çağdaş Söylenler, sadece bir kültür eleştirisi değil, aynı zamanda bir farkındalık egzersizi. Bitirdiğinizde reklamlara, haberlere ve hatta kendi alışkanlıklarınıza bile biraz daha şüpheyle bakmaya başlıyorsunuz.
Türk okuru için olumsuz tarafı, refere edilen birçok şeye aşina olamamak. Yine de düşünce akışının güzelliği bunu örtüyor.
Ürpertici yoğunluk1000Kitap
Cellat Düğümü ilk sayfalardan itibaren insanın içine hafif bir tedirginlik salan ama aynı zamanda merakla peşinden sürükleyen bir novella. Okur olarak kendimi karanlık bir odada süzülen loş bir ışığı takip ediyormuş gibi hissettim, hem görmek istiyorsun hem de göreceklerinden ürküyorsun. Yazarın dili sade ama keskin, küçük ayrıntıları yerleştirişi, karakterlerin iç dünyasını üç beş cümlede belirginleştirmesi gerçekten etkileyici.
Özellikle gerilim dozunu yavaş yavaş artırması hoşuma gitti. O “düğüm” metaforunu hem olay örgüsünde hem karakter psikolojisinde hissettirmesi güçlü bir tercih olmuş. Hikâyenin atmosferi de oldukça başarılı, okurken sanki sesleri bastırmak için nefesimi tuttuğum yerler oldu.
Yine de birkaç küçük eleştiri yapmadan geçemeyeceğim. Hikayenin bazı bölümlerinde tempo biraz fazla yavaşlıyor. Sanki yazar, okura düşünme payı bırakacağım derken ritmin enerjisini birkaç kez düşürmüş. Bir de yan karakterlerden bazıları yeterince derinleşmeden olaydan çekiliyor gibi geldi, özellikle kişisel motivasyonların biraz daha açılmasını isterdim.
Buna rağmen Cellat Düğümü, son sayfasını kapattıktan sonra da zihinde dönmeye devam eden bir anlatı. Kısa olmasına rağmen etkisi uzun süren, karanlıkla insanın iç sesi arasında kurduğu köprüyü hissettiren bir iş.
Kendime başka bir alem kurup canım istediğinde oraya kaçarak dünyada görünmez olmanın yolunu bulmuş gibi hissediyordum.
