Turgut Badra
@badragut
Akademisyen
Yüksek Lisans
İstanbul
Bursa
55 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Reklam
KENDİ DAĞINA TIRMANIŞ1000Kitap
Bu bir “varış” hikâyesi değil; tırmanmanın kendisini, insanın kendi içindeki görünmez engellerle boğuşmasını anlatan bir deneyim kitabı.
Ben bu romanı okurken Daumal’ın diliyle kurduğu o hafif ironik ama bir o kadar da içten tona hayran kalıyorum. Hem mistik bir hava var, hem de bunu ciddiyete boğmadan, adeta okurun kulağına fısıldar gibi anlatıyor. Dağ, aslında ulaşılmak istenen bir gerçeklik, bir bilinç hâli; ama ona çıkmaya çalışan ekip tam anlamıyla insan zaaflarının bir mozaiği gibi. Bu da metne hem sıcaklık hem de samimiyet katıyor.
Daumal’ın kişisel arayışının izleri de her yerde hissediliyor: Doğuyu araştırması, bilinç üzerine düşünceleri, ölümle olan o meraklı yakınlığı. Bütün bunlar Analog Dağ’ı sadece bir roman değil, bir tür içsel rehber hâline getiriyor. Okur olarak da ister istemez kendi “dağını” düşünmeye başlıyorsun; belki de en güzel tarafı bu.
Fakat benim korkum, ölüm tahayyülümüzün doğurduğu korku değil, çünkü bu korku aslında hayalîdir. Ne de devlet görevlileri tarafından tarihi kaydedilecek ölümden korkuyorum. Doğrusu benim anbean acısını çektiğim ölüm korkusu, ta çocukluğumdan beri aynı soruyu sormaya devam eden o sesin bir gün ölmesidir; bahsettiğim soru -ki sen de kendine sormuşsundur- 'Ben neyim?' sorusu. Bu soruyu sorduğumuzda içimizdeki ve çevremizdeki her şey bize boğucu gelmeye başlar. Ve o ses sustuğunda -zaten sıkça konuşmaz- yararsız bir cesede, huzursuz bir kadavraya dönüşürüm.
Dünya DeğişirkenEdebiyat
Romanı okurken, sanki çökmekte olan bir dünyanın son tanığıymışım gibi hissettim. Roth, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu’nun dağılmasını sadece tarihsel bir olay olarak değil, bir insanın iç dünyasındaki yıkım gibi anlatıyor. Romanın kahramanı Franz Ferdinand Trotta, hem kendi hayatının hem de ait olduğu dünyanın paramparça oluşuna tanıklık ediyor. Onun yalnızlığı, çaresizliği ve geçmişe duyduğu özlem beni derinden etkiledi.
Roth’un dili ağır ama bir o kadar da duygusal; her satırında kaybolmuş bir düzenin yankısı var. Mezarlık metaforu bana sadece imparatorluğu değil, insanların içindeki inanç ve sadakatin de nasıl birer birer öldüğünü hatırlattı. Roth, geçmişe özlem duysa da bunu bir kaçış gibi değil, bir yüzleşme olarak ele alıyor.
Okudukça dünya savaşlarının yol açtığı yıkım ve değişim hissini daha iyi anladım. İmparator Mezarlığı, sadece tarih üzerine değil, aidiyetini kaybetmiş her insan üzerine yazılmış bir roman gibi. Bence Roth, geçmişin gölgesinde bugünü sorgulamamızı istiyor.
Reklam