Gregor’un bir sabah böcek olarak uyanması, aslında yıllardır yaşadığı duygusal çöküşün görünür hâle gelmiş hâlidir. Kafka’nın anlattığı dönüşüm fiziksel değil; aile içinde yavaş yavaş yok sayılmanın, işe yaramadığında “yük” görülmenin acı bir metaforudur. Gregor sevildikçe değil, işe yaradıkça değer gören biridir. Bir gün işlevi bittiğinde, en yakınları bile ona yabancılaşır. Dönüşüm, “sevilmek için kendini tüketmenin” insanda nasıl ruhsal bir çöküş yarattığını gösteren sessiz bir çığlık gibi.
Bazen en acı dönüşüm, insanın kendi evinde görünmez hâle gelmesidir.