“Girdim içime, çıkamadım” dedirten bir şiir kitabı. Şiirleri… ağır mı, kemikli mi desem, yok — daha çok kirli bir kederin, kırık bir geçmişin, adına belki aşk da denebilecek bir hayal kırıklığının izlerini taşıyor. Şair kendi acısını, umutsuzluğunu, yalnızlığını ve belki de çağının hüsranını biçim bozulmalarına ve söz oyunlarına, bazen de sert imgelerle aktarıyor. Okurken çoğu dizelerde huzursuz oldum; bazı mısralar göğsüme saplanan bir taş gibi çarptı.
Ama… kitap sanki “daha fazlasını bekledirdi” bana. Metin Eloğlu’nun kelime dünyası zengin ama bu zenginlik bazen şiirin ruhuyla yarıştı; anlam kaymaları, yoğun imgeler ya şiiri ağırlaştırdı ya da tam kıvamında dokunamadı. “Ayşemayşe” adının gizemi, çağrışımsal dil ve melankolik atmosfer hoş ama bunlar tek başına yeterli değil gibiydi: bazen şiirler akıp gitmedi, bazen “ne demek istedi” düşündürdü, o kadar…
Sonuç olarak: “Beğendim, ama…” diyebileceğim bir kitap. Güçlü bir ruhu, derin bir yalnızlığı var ama o ruha benim gözümde tam eşlik eden bir şiir dizi düzeni olabilirdi.
·
1 +1'leme
·28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.