“Yine” … Şiir olmuş, halk dili olmuş, içten bir ses olmuş. Metin Eloğlu’nun yıllar boyunca yazdığı, bir araya topladığı şiirlerinden oluşan bu kitap bana göre “anı”, “özlem”, “özgünlük” taşıyan bir derleme. Sade ama içten; bazen hüzünlü, bazen kederli, bazen de içten bir sitemle. Ama her hâlinde gerçek duygular, gerçek yaşanmışlık kokuyor.
Kitaptaki şiirlerde, halkın dili, sokakların kokusu, insanın hayal kırıklıkları ve umutları var; sıradan bir yaşamdan sıyrılmış, içten bir dünya kuruyor. Bazen bir tutkuyu, bazen bir ayrılığı, bazen de belki yalnızlığı hissettiriyor. Özellikle “seveni de gideni de” anan, kaybedilenleri, pişmanlıkları ya da geçmişin izlerini şiirlerle gözünün önüne seren dizeler o “damağında kalan tat” gibi; bir kere okudun mu, unutamıyorsun.
Yine de neden 7 puan verdim diyorsam; şiirlerin dili, samimiyeti ve derinliği hoşuma gitse de bana göre bazı şiirler ya arka plana karıştı, ya da bendeki beklentimi tam karşılamadı. Belki “derinlik” bekliyordum, bazen “sohbet gibi” bir üslup buldum; bu da tam istediğim o sarsıcı etkiyi yaratmadı. Yani kitap potansiyel taşıyordu, ama her şiir beni vurmadı bu yüzden tam puan değil ama fena da değil dedim bana göre.
Sonuç olarak: “Yine”, ruhunun tanıdığı, geçmişin izlerini taşıyan, Türkiye’nin sıradanlığından ama samimiyetinden beslenen şiirsel bir arşiv. Eğer sen de sıradanlığın içindeki güzellikleri, küçük anların büyüsünü, hüzünle umut arası kıvrımları seviyorsan; bu kitap sana hitap eder. Ama tam bir “başyapıt” bekliyorsan… belki beklentini biraz “delikanlı dürüstlük sevgi sohbete” kırmalısın.
·
1 +1'leme
·58 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.